Sietze Grave - ruwe bolster, blanke pit

Winschoten

"Ik heb in mijn werkend leven 53 bazen gehad. Daar kan ik wel een boek over schrijven."

Bij het verlaten van zijn woning, krijg ik een handdruk. Sietze Grave oogt fragiel. Zijn helblauwe ogen fonkelen. "Mocht je tijd hebben dan kunnen we eens om tafel gaan zitten. Misschien zit er een verhaal in. Je bent altijd welkom." Het is de laatste keer dat ik hem zag. Eind april dit jaar. Ik was bij Grave om over de bevrijding van Pekela te praten. Het gesprek ging over neergestorte bommenwerpers, Duitsers in de Watertoren, kwajongensstreken, NSB'ers, de corrupte leiding van de strokartonfabrieken en foute Pekelders. Grave noemde ze allen met naam en toenaam. Ook Pekelders die nu een functie hebben in het verenigingsleven, maar wiens vaders fout waren in de oorlog passeerden de revue. Verder kwamen de windhonden, en de handel en wandel bij de Pekelder Windhonden Ren Club, aan bod. Hij had er zelf ook een aantal. Foto's aan de wand in zijn appartement aan de Hyacintstraat in Winschoten vormen stille getuigen van zijn liefde voor de honden. Een halfjaar eerder kwam ik voor het eerst in contact met Grave. Dit nadat de banden van zijn auto waren lek gestoken. Ook was zijn Audi S40 met een scherp voorwerp bekrast. Grave wist wie de dader was. "Als ik een paar jaar jonger was geweest, had ik hem een pak rammel gegeven", sprak hij destijds. Ik twijfelde geen moment aan zijn woorden. Grave was niet iemand van de nuance. Goed is goed, fout is fout. Ruwe bolster, blanke pit. Iemand die voor geen mens aan de kant ging als hij in zijn recht stond. Het boek over zijn werkend leven zal er niet meer komen. Zaterdag werd het levenloze lichaam van Grave in zijn woning aan de Hyacintstraat aangetroffen. Hij is waarschijnlijk door geweld om het leven gebracht. Sietze Grave werd 82 jaar.

Auteur

Arjan Brondijk