Dokter Bassie, uitdroging en oplichting - column

Winschoten

Of het aan de koude friet en kip, gelardeerd met de warme salade heeft gelegen, of aan de Moussaka, opgediend in een bedje (lees: bed, of liever BED) olijfolie weet ik niet. Feit is wel dat mijn maag hevig protesteerde en ik de laatste twee dagen van de vakantie meer tijd heb doorgebracht op het toilet en in bed dan in het zwembad of aan het strand.

Eten ging niet, dat wil zeggen, ik had het voedsel net zo goed meteen in de wc-pot kunnen mieteren, en drinken ook niet. Wat er in ging, kwam er een paar tellen later - zij het met een fraaie boog, dat dan weer wel - weer uit. Nu heb ik het niet zo op doktoren, maar op aanraden van een bezorgde vriendin en een nog bezorgdere reisleidster, werd toch maar een arts gebeld. Ervan uitgaande dat het nog wel een tijdje kon duren eer hij of zij zou arriveren, kneep ik de oogjes toe. Tot ik ruw werd gewekt door een ferme klop op de hoteldeur. Een look-a-like van clown Bassie kwam de kamer binnengestormd. Voor ik er erg in had, lag zijn wijsvinger op mijn tong (die hij vakkundig afveegde aan de bedrand) en deed hij een poging mijn bloeddruk op te meten. Nu ben ik medisch niet onderlegd, maar dat iemand in amper twee tellen mijn temperatuur en bloeddruk kan opmeten, lijkt me sterk. Hoewel sceptisch - opgegroeid op het Groninger platteland, dan krijg je dat - sleurde Bassie ons in zijn auto, en waren we nog geen vijf minuten later op weg naar het ziekenhuis. Uitgedroogd volgens hem. De aan de baliemedewerkster overhandigde medische verklaring (met vertaling), de verzekeringspapieren en aanverwante zaken bleken onvoldoende, c.q. niet geldig, zo werd verteld. "Wij zijn een privékliniek, en dan gelden deze papieren niet." Het voorstel om contact te zoeken met onze verzekeraar werd resoluut van tafel geveegd door een tweede arts, die voorstelde mij - tegen een schamel bedrag van ruim duizend euro - aan het infuus te leggen. Plots kreeg ik een helder moment en kwam het besef dat hier sprake was van pure oplichting. 'Wegwezen' schreeuwde mijn innerlijke stem. 'En wel meteen'. De woordvoerster van het ziekenhuis, die als enige wat gebrekkig Engels sprak, stemde hiermee in; dat wil zeggen: als wij nog wel even 200 euro wilden dokken. Op dit voorstel gingen wij uiteraard niet in. De dreigementen van het inschakelen van politie, een vliegverbod opleggen en meer van dat soort zaken, galmden nog een tijdje na. Tot het moment dat het vliegtuig landde, de koffers van de band werden gepakt en de parkeerplaats werd opgezocht. In de stromende regen. Heerlijk! Zelden zo genoten van een fikse bui.

Auteur

Arjan Brondijk