Filmgeschiedenis zegt Winschoten vaarwel

Winschoten

Ruim tachtig jaar filmgeschiedenis (de oudste film dateert uit het begin van de dertiger jaren) gaat Winschoten verlaten. De rijke historie van Winschoten die op film is vastgelegd verhuist naar de stad Groningen.

Dat geldt ook voor het omvangrijke oeuvre dat gedurende meer dan een halve eeuw is geproduceerd door het Winschoter Stadsjournaal. Al het filmmateriaal uit het 'eigen' archief wordt in opslag gegeven aan het GAVA, het Gronings Audiovisueel Archief aan het Cascadeplein in Groningen. Winschoten Brandpunt van Oost-Groningen Vanaf de oprichting in 1966 van het Winschoter Stadsjournaal, destijds Winschoter Journaal Film Groep geheten, zijn de films opgeslagen in het Winschoter stadhuis. De eerste film, Winschoten Brandpunt van Oost-Groningen getiteld, heeft er dus ruim een halve eeuw geleden. In de beginjaren zelfs in een échte kluis, waarvan soms de sleutel even zoek was. De laatste decennia zijn de films veilig opgeborgen in het grote archief in het stadskantoor. Ruimtegebrek noopt het Winschoter Stadsjournaal echter te verhuizen. Bovendien zijn de nog betere bewaaromstandigheden (klimatologisch bijvoorbeeld) bij het GAVA een directe aanleiding om het veelal unieke filmmateriaal te verplaatsen. Digitaliseren Daarbij komt dat het Stadsjournaal dankzij Leader-gelden de gehele collectie kon digitaliseren, zodat het Journaal-team eenvoudiger het archief kan benaderen en bewerken. De originele films kunnen zodoende onder de meest ideale omstandigheden worden opgeborgen bij het GAVA. Het beheer van de filmbeelden blijft onveranderd in handen van het Winschoter Stadsjournaal. Naast de eigen filmcollectie beheert het Winschoter Stadsjournaal ook films van derden die zonder uitzondering een link met Winschoten en Oldambt hebben. Ook dit materiaal van onschatbare waarde gaat naar Groningen. Op de dag van de Groninger Geschiedenis, zaterdag 8 oktober, heeft collectiebeheerder René Duursma van het GAVA de Winschoter collectie symbolisch in ontvangst genomen.

Auteur

Arjan Brondijk