Laten we het gewoon een keertje proberen - column

Winschoten

Het trucje van mijn moeder om op 5 december eventjes buiten te gaan kijken of hij al in aantocht is, er vervolgens op het raam wordt gebonst, mijn vader quasi verbaasd de deur opendoet en er een grote zak met speelgoed op de stoep staat, werkt een aantal jaren. Maar op een gegeven moment valt het kwartje. Dan zie je ook pas dat Sint wel erg veel lijkt op meneer Garrelts van de winkel aan de Hoofdstraat.

Jou kunnen ze voorlopig niets meer wijsmaken. Je vormt een eigen mening, neemt niet alles klakkeloos meer aan. Sterker nog, men moet van hele goede huize komen om jou te overtuigen. Je denkt over alles na en vormt jouw eigen mening. Dat heet volwassen worden. Nu begrijp ik ook wel dat Sinterklaas niet te vergelijken is met een geloof, maar zo veel verschil is er nu ook weer niet. Er is bijvoorbeeld nog nooit iemand erin geslaagd met daadwerkelijk bewijs te komen dat er meer is tussen hemel en aarde. In mijn optiek wordt de mens geboren, groeit op, klungelt tientallen jaren wat aan en gaat dood. Velen, en dat respecteer ik, hechten er wel waarde aan dat er iemand is die hen vertelt hoe te leven. Al heeft een mening opgelegd krijgen zelden iets goeds opgeleverd, kunnen mensen daar baat bij hebben. Althans sommigen. Het verhaal dat week in week uit wordt verteld kan blijkbaar op diverse manieren worden geïnterpreteerd, want als men alleen al afgaat op wat door wetenschappers als religie wordt bestempeld, kom je uit op twintig (en dan laat ik de 48 subreligies gemakshalve buiten beschouwing). Nogmaals, niets mis mee (zoals René van der Gijp zou zeggen), maar als aanhangers van de verschillende religies elkaar naar het leven gaan staan, heb je wel een probleem. En daar hebben wij, niet-gelovigen, sinds de eerste godsdienstoorlog tussen de katholieken en protestanten, van 1522 tot 1648, mee te maken. Beetje kattekwaad met pijl en boog toen nog, maar inmiddels begint het danig uit de klauwen te lopen. Ieder zijn ding, maar laat mij, en velen met mij, er liever buiten. Terugdraaien kan niet meer ben ik bang en daarom is het tijd voor radicale maatregelen. Laten we het gewoon een keertje proberen. Jaartje of twintig, kijken hoe het gaat. Alle niet-gelovigen blijven in Europa, alle gelovigen mogen zich vestigen in Azië, Noord- en Zuid-Amerika en Afrika. En dan bestempelen we Oceanië als slagveld, waar om tourbeurten twee religies elkaar de hersens in mogen slaan. Paar tribunes rondom, wedkantoortje er bij, chips, cola, pinda's en stukjes fruit (voor de broodnodige vitamientjes) en Donald Trump als scheidsrechter. Het kan al snel beter dan hoe het er nu in de wereld aan toe gaat.

Auteur

Arjan Brondijk