We noemen haar Engeltje, want ze is zo lief - column

Winschoten

Inwoners van IJsland hebben het maar gemakkelijk. Stel dat Jón en Kristjana Einarsson een baby krijgen, dan krijgt het kind Jónsson (zoon van Jón) of Jónsdóttir (dochter van Jón) als achternaam. Hoe simpel kan het zijn? Ook bij het kiezen van een voornaam zijn de regels vrij eenvoudig. Ouders kunnen kiezen uit pakweg 1800 jongensnamen en circa 1700 meisjesnamen.

Wie niet tevreden is over het aanbod, kan bij het IJslandse Namencomité een verzoek indienen voor een andere voornaam. Eén van de voorwaarden is wel dat de beoogde naam in de gebruikelijke IJslandse spelling geschreven moet worden. Namen als Ben, Chantal, Elvis en Jennifer zullen worden afgewezen. In Nederland was dit vele decennia geleden ook gebruikelijk. Jan, Piet, Klaas, Harm en Hendrik kwamen destijds veel voor. En als de vader ook al Klaas of Harm heette, kwam er simpelweg junior (jr.) achter. Ook werden kinderen vernoemd naar opa's of oma's. Wat betreft achternamen was het in pakweg de zestiende en zeventiende eeuw vrij normaal om 'zoon' achter een naam te plakken: Janszoon bijvoorbeeld. In de top twintig van de lijst met populaire voornamen komen in Nederland de namen Harm en Hendrik niet meer voor. Daan, Jesse, Milan en Sem strijden heden ten dage om de titel; en bij de meisjes zijn dat Anna, Emma, Tess, Zoë en Evi. Al ver vóór de geboorte van de telg is het '1001 Namenboek' vaste prik. Goed beslagen ten ijs komen heet zoiets. Logisch, want in Nederland moet binnen drie dagen na de geboorte aangifte worden gedaan bij de burgerlijke stand. Gevolg is dat er tieners rondlopen die voor hun leven getekend zijn. We noemen haar Engeltje, want ze is zo lief. De eerste paar dagen nog wel ja. Of Arent. Schrijf je Arend normaliter met een 'd'? Ach, joh, foutje. En bent u ook wel eens iemand tegengekomen met een bloempotkapsel, gestoken in een modieus shirt met dito broek (modieus in de jaren dertig van de vorige eeuw welteverstaan), die zich voorstelde als Merthe? En dat u dacht: Bertha, Alie of Klara is prima, maar Merthe? Om dit te voorkomen hebben de Zweden een geniale regel ingevoerd. Een kind krijgt daar bij de geboorte binnen een paar minuten een persoonsnummer. Vervolgens krijgen de kersverse ouders een formulier thuisgestuurd waarop ze de naam van het kind in moet vullen. Daarvoor hebben ze maar liefst drie maanden de tijd. En wie dit niet doet (Oh ja, er was iets, even denken.... baby) krijgt een herinnering en daarmee nog een aantal dagen om een definitieve keuze te maken welke naam bij het ukkie past. Is het een John-type, of past zijn gedrag meer bij een André? Geniaal. Drie maanden, hoor ik u denken, is dat niet wat lang? Dat lijkt inderdaad zo, maar is het niet. Pakweg tien weken geleden is er namelijk een kat aan komen lopen. Grijs met wit, lief, ietwat schuchter, aanhalig en dol op eten. Een geschikte naam heb ik nog niet. Heeft u een suggestie? Pardon? Heb ik mij als lezer door deze lap tekst geworsteld om een kattennaam uit de mauw te schudden? Correct. En alvast bedankt voor de moeite. Arjan Brondijk

Auteur

Arjan Brondijk