Herman van Veen speelt voor een nagenoeg lege zaal in De Klinker - column

Winschoten

Altijd al willen weten wat er backstage gebeurt in De Klinker? Diverse medewerkers van het Winschoter cultuurhuis lichten een tipje van de sluier op. Vandaag is het de beurt aan Leo Hegge, directeur van De Klinker, over Hermannus Jantinus (Herman) van Veen.

Na afloop van zijn show sprak ik in zijn kleedkamer met Herman van Veen. Herman is inmiddels alweer 72 jaar, maar de jaren lijken op hem geen invloed te hebben. Zijn show in De Klinker was als vanouds. Met heldere stem sprekend, zuiver zingend en met enige regelmaat dartelend over het podium. Zoals altijd gaf hij, toen de zaal bijna leeg was gestroomd, enkele toegiften. Herman is volgens mij, althans ik weet niemand anders, de enige die dat doet: toegiften geven voor een bijna lege zaal. Ik stond, nadat de voorstelling was geëindigd en het gordijn was gesloten, in de coulissen naar hem te kijken en daar zat hij, rustig op een stoel te wachten tot het geroezemoes van het de zaal verlatende publiek was verstomd. Om vervolgens het voorgordijn weer te laten openen en nog enkele nummers te spelen. Het blijft bijzonder dat hij dat telkens weer doet dus vroeg ik hem in de kleedkamer naar het waarom. “Omdat ik het leuk vind”, was het simpele antwoord, “en het geeft een heel andere intieme sfeer.” “Hoelang wil je eigenlijk nog blijven optreden”, vroeg ik hem vervolgens. “Zolang ik nog verhalen te vertellen heb, en die heb ik nog veel”, was zijn antwoord. Tja, voorlopig zal Herman dus nog wel even doorgaan, want verhalen vertellen is zijn passie. Hij komt terug, heeft hij beloofd en ik ga hem daar aan houden.

Auteur

Arjan Brondijk