Klemrijden en een baksteen door de ruit gooien - column

Winschoten

Is werken bij de krant leuk? Jazeker, prachtig vak. Of zijn er ook minder leuke kanten aan? Vanzelfsprekend.

Vervolgens probeer je uit te leggen wat je precies doet, hoe een krant tot stand komt en wat de afweging is om iets wel of juist niet te plaatsen. Maar ook de lastige telefoontje ('Mien stukje is nait ploatst, hou ken dat?') en de gesprekken met mensen die geen krant hebben ontvangen komen aan bod. Hoewel in het colofon met 'Telegraaf-letters' staat aangegeven wat te doen als de krant niet op de deurmat is gevallen, kiezen mensen er toch vaak voor de redactie te bellen. 'Mevrouw, u spreekt met de redactie. Er is een speciaal telefoonnummer voor bezorgklachten. Ook kunt u mailen'. 'Ken'n ie dat nait eem veur mie doun?' Je bent de beroerdste niet, noteert naam en adres, én geeft dit door aan de betreffende afdeling. Op zich niet erg, al kost het vaak behoorlijk wat tijd, want de beller wil ook nog even kwijt dat 'de buurman wel een krant heeft gekregen, oma Riet op de Tjabbelaan ook, en datzelfde geldt voor vriendin Klara op de Bovendrift'. Wat wel opvalt is dat de toonzetting van de klagers in de loop der jaren is veranderd, en dan niet bepaald in positieve zin. Elk mens, en daar vallen redacteuren ook onder, maken namelijk fouten. Fouten waar hij keihard op wordt afgerekend. De lezer is mondiger geworden en laat zich ook niet meer afschepen met de in dit vak welbekende dooddoeners als 'de ruimte is beperkt', 'kwestie van keuzes maken' en 'de krant is niet van elastiek'. 'Niks mit te moaken. Mien stukje is nait ploatst. Ik wil'n rectificoatie.' 'Meneer, ik kan pas iets rectificeren als het niet correct geplaatst is' 'Dat zeg ik ja kou, den most wel ploatsen, en dat hest nait doan. Dat is juust het probleem!' Is het erg om vergeleken te worden met een koe, uitgemaakt te worden voor mafketel, lapzwans en tal van varianten op idioot? Neen. De schouders zijn breed, en na bijna 25 jaar in dit vak te zitten, weet je wat je kunt verwachten. De vervaging van normen en waarden is wel een punt van zorg. Sterker nog, onder de noemer 'vrijheid van meningsuiting' is het schijnbaar voor een aantal mensen (voor het overgrote deel geldt dit gelukkig niet) gangbaar om elkaar om het minste of geringste in niet mis te verstane bewoordingen verwijten te maken. Dat elke discussie op bijvoorbeeld Facebook of Twitter eindigt in een scheldkannonade is dan ook niet zo verwonderlijk. Maar genoeg geklaagd, de plicht roept, te laat komen voor een interview is geen optie. Hopen dat er niet te veel dino's, halve zolen en andere slakken op de weg rijden, die zonder richting aan te geven plots rechtsaf slaan of stoppen. Je zou dat tuig meteen klem moeten rijden en een baksteen door de voorruit gooien. Prettige dag nog, ik ga. Arjan Brondijk

Auteur

Arjan Brondijk