Zwarte aura in het bronnenbad - column

Winschoten

Na een maandje of drie, vier constant regen verlangt een mens naar warmte. Het idee om op wederom een druilerige zondag een bronnenbad, annex sauna te bezoeken werd dan ook met gejuich ontvangen. Een blik op de website leerde dat het in het weekend doorgaans druk kon zijn. De telefoniste beaamde dit; reserveren kon echter niet.

"De kans bestaat wel dat u een tijdje moet wachten eer u naar binnen kan", klonk het vriendelijk. "Vandaar dat ik bel mevrouw." "Nee, meneer, reserveren kan niet, helaas." Nu kom ik zelden in dergelijke gelegenheden, maar wat me opvalt is de serene sfeer. Niet zo verwonderlijk, want er wordt van de gasten verwacht dat ze geen gesprekken voeren, of - indien hoogst noodzakelijk - slechts op zachte toon praten. Verder is aanraking verboden. Het lijkt of alles er een versnelling lager gaat. Iedereen is ook aan het genieten, althans dat doet men voorkomen. "Heerlijk hè", fluistert de één de ander toe. "Ja, meid, echt genieten." Op de één of andere manier voel ik me er niet echt thuis. Teveel chakra, klankschalen, spiritualiteit en wierook, te weinig realiteit. Maar dat kan natuurlijk aan mij liggen. Ieder zijn ding. Dat wil niet zeggen dat ik hier niet voor open sta. Sterker nog, ik vind het hoogst interessant. Mensen die niet vastgezogen lijken te zijn in de klei van moeder Aarde, maar nog puur kunnen genieten van de bloemetjes en de bijtjes. Het gesprek tussen twee dames in het restaurant had dan ook mijn volledige aandacht. Gebogen over twee runderkroketten van 4,50 euro per stuk, had de één het over de donkere energie van bepaalde mensen. Ik keek om mij heen, zag een Duits sprekend stel van hun Cappuccino genieten en een man, vrouw en kind (in badjas, met gekleurde sokken) van een schaaltje bitterballen. Op tafel stonden glazen met daarin wat bladeren, thee waarschijnlijk. Hoe ziet ze dat?, vroeg ik me af, en Waarom ziet zij dat wel en ik niet? Ben ik te nuchter om iets dergelijk waar te nemen? Te veel boerenkool met worst, te veel dikke lul drie bier, maar te weinig peterseliethee en te weinig Port. Het zal met mijn opvoeding te maken hebben. "Ja, dat is me ook al opgevallen", klonk het aan de andere kant van de tafel. "Ze worden omringd door een zwarte aura." Er viel een stilte, waarna de gesprekspartner wilde weten hoe het stond met de praktijk van de ander. "Weet je, de gemeenten Bellingwedde en Vlagtwedde vormen nu de gemeente Westerwolde. Eens kijken waar ik nu moet zijn om subsidie los te peuteren...." Selectieve zakelijk. Arjan Brondijk

Auteur

Arjan Brondijk