David Stolk - Toen was voetbal nog heel gewoon (column)

Winschoten

David Stolk was jarenlang verantwoordelijk voor de programmering en marketing van cultuurhuis De Klinker in Winschoten. Hij legde per 1 september zijn functie neer en ging aan de slag als marketingmanager en programmeur van Theater Almelo.

Stolk had vóór zijn vertrek naar Almelo het plan opgevat om wekelijks een column te schrijven over wat er gebeurt achter de schermen van De Klinker. Leo Hegge, directeur van De Klinker, nam - na zijn vertrek - de honeurs waar. Het schrijven van columns zit Stolk echter in het bloed. Hij schrijft, zoals hij het omschrijft, 'over van alles en nog wat, maar vooral over Winschoten en omstreken'. Hieronder zijn eerste.... Voetbal In mijn dorp Nieuwolda waren er in den beginne twee voetbalverenigingen. Nederland is het enige land ter wereld dat twee amateurtakken heeft. Een christelijke variant en een ‘openbare’, zoals we dat vroeger in het dorp noemden. NOVO (Nieuwolda Onder Vrienden Opgericht), dat eigenlijk al een fusieclub was tussen Nieuwolda en OVO, speelde op zondag met vier teams. Het ‘eerste’ speelde doorgaans vierde klasse KNVB. Op de zaterdag was sportpark ‘De Boskamp’ van De Gemzen. Deze oranje-zwarten hadden drie teams en hun ‘eerste’ speelde soms eerste klasse, maar vaker tweede klasse ‘onderafdeling’. Dit waren twee volledig verschillende werelden. NOVO en De Gemzen. De jeugd was ondergebracht bij NOVO en zij speelden de zaterdagochtenden. Kortom het hele weekend ademde voetbal. Zaterdagochtend speelde ik zelf. In katoenen shirts en broekjes. De een wat groener dan de ander. Een sponsor was er nog niet. De zaterdagmiddag ging ik met mijn vader mee, die tot zijn 43ste in het eerste van De Gemzen keepte. Zondagochtend waren we al op tijd op het voetbalveld en in de middag keken we naar het eerste van NOVO. Zaterdag om 18.00 uur keken we naar Sportschau en zondag om 18.45 uur naar Studio Sport. Als het even meezat, nam Roefke of pa je mee naar SC Veendam. Op zaterdagavond. Het weekeinde stond in het teken van voetbal. De commercialisering was nog niet toegeslagen. Het eerste van NOVO had wel een shirtsponsor. Cafe ‘t Westeinde. Echter het ‘kastje’, waar de opstellingen hingen en waar we vanuit vertrokken, hing bij Cafe ‘t Fust, alias ‘Staindam’, naar de charistmatische eigenaar Geert Steendam. Dit verbaasde mij toen al, maar later kwam ik erachter dat Cafe ‘t Westeinde al een paar jaar opgehouden was te bestaan. Ook de uitverkorenen van De Gemzen kregen op een gegeven moment een glanzend oranje shirt, dankzij de hoofdsponsor ‘Kapsalon Dwarrel’, aan de Hoofdstraat. Ik ademde voetbal. Als het vrijdag regende zat ik al in de stress of het de zaterdagochtend wel doorging. ‘s Ochtendsvroeg fietste ik snel naar het ‘kastje’ om te kijken of er er al een kruis doorstond met de tekst ‘afgelast, trainen in de zaal’. Ik had vooral regionale helden, die je af en toe eens echt zag voetballen in het Oosterpark of aan de Langeleegte. Jan Veenhof, Gary Brooke, Jos Roossien, Henk de Haan, Boy Nijgh en de zoon van de trainer van NOVO Gerard Wiekens. Het was toentertijd zelfs niet altijd zeker of de wedstrijd wel op televisie kwam. Halverwege de jaren ‘90 fuseerden NOVO en De Gemzen. De ‘prachtige’ naam v.v Nieuwolda werd gekozen. En alle teams gingen op zaterdag voetballen, net als de rest van Europa. De clubkleuren werden paars en wit. De sponsor werd Reaal verzekeringen en er kwam een trainer van ‘buitenaf’. De die-hard NOVO’ers verkasten naar Wagenborgen. En eigenlijk werd de teloorgang toen ingezet. Niet heel voetballend Nieuwolda voetbalde in Nieuwolda. Eerder ook niet altijd, maar dan moest je wel erg goed zijn. De diverse competities volg ik al even niet meer op de voet. Alles en iedereen in de voetbalwereld vindt het spelletje te belangrijk. Kinderen gaan op vroege leeftijd naar profclubs en amateur clubs zien eruit als profclubs. Douches zijn niet meer koud. De koffie is niet meer vies en zelfs de F’jes (sorry O-8) spelen ‘in een ruit naar voren’ en zijn volgeplakt met reclame. Mijn ouders wonen nog in Nieuwolda en regelmatig rijd ik langs het pand, waar ooit ‘kapsalon Dwarrel’ was gevestigd. En dan denk aan de glimmende oranje shirts van De Gemzen. Toen was voetbal nog heel gewoon!

Auteur

Arjan Brondijk