Boktorjam in de B & B - column

Winschoten

Kneuterig is misschien wel het juiste woord, maar het zij zo. Naast De Rijdende Rechter, waar Mien en Kees een strijd op leven en (bijna) dood uitvechten over een conifeer, en Ik Vertrek, dat mensen volgt die bijvoorbeeld hun geluk proberen te vinden op een camping in de Provence (Spreken ze hier Frans? - Ah, je suis Pieter, can I koop a pain? A baguette... brood, I voulier a brood) is het programma Bed & Breakfast één van mijn favorieten.

Voor wie het programma niet kent een korte uitleg: Drie eigenaren van een Bed & Breakfast in Nederland overnachten in elkaars stulpje. Nadien volgt de beoordeling. Bevalt het niet, dan wordt er minder dan de vraagprijs betaald; is alles naar wens, dan betaalt men het gevraagde bedrag, of zelfs (iets) meer. De blik in de ogen als de kamer wordt betreden is aandoenlijk. 'Hier redden we ons prima', perst de gast er knarsetandend uit, terwijl diens vrouw - het zijn altijd de vrouwen die dit doen - op zoek gaat naar een stofje. Ze knikt en gaat onderwijl met haar vingers over vensterbanken en kasten. 'Het is hier in ieder geval schoon'. De twee zijn allesbehalve tevreden, zouden het totaal anders doen, van andere meubels tot andere gordijnen, van een moderner bed tot de decoraties aan de muur. 'In ieder geval geen schilderijen van mensen aan de muur bij het bed. Dat vind ik toch een inbreuk op mijn privacy. Mensen in mijn slaapkamer', kirt Bep. Als de slaap uit is, de haartjes nat en er kan worden aangeschoven aan het ontbijt, valt op dat er maar weinig streekproducten op tafel staan. Ham, kaas, jam, verse eieren, koffie, thee, jus, pannenkoekjes, fruit, smoothies, garnalen, kreeft, croissants, witbrood, bruinbrood, roggebrood, desembrood, volkorenbrood en meergranenbrood, maar geen linksdraaiende door de gehaktmolen gehaalde, met een vleugje geelwortel besprenkelde boktorjam, terwijl de streek waar de B & B staat, toch bekend staat om zijn uit Scandinavië geïmporteerde boktorren. Je voelt als kijker, dat dit nog een staartje krijgt. Bij de evaluatie begint Bep met een compliment. 'Jullie zijn twee fantastische mensen', klinkt het opgewekt. De gastheer kijkt zijn vrouw verliefd aan. Die slaat op haar beurt een arm om haar man, iets wat ze voor het laatst in 1972 heeft gedaan. 'We hebben heel erg genoten. Het was geweldig', besluit Bep, terwijl ze de enveloppe met geld overhandigd. Vijf hypocriete euro's boven de vraagprijs. Arjan Brondijk

Auteur

Arjan Brondijk