Is de patatboer nog open? - column

Winschoten

Gaandeweg het voorjaar komt steevast het besef dat er iets moet gebeuren. Hoewel kalend (voorzichtig uitgedrukt), grijs en rimpelig - en dan laat ik mijn slechte conditie nog buiten beschouwing - wil je toch de schijn ophouden dat je fysiek nog enigszins in orde bent.

Belangrijk weten we sinds de laatste partij van Badr Hari. 'There's nothing wrong with my fysiek', liet de vechtmachine meteen na de wedstrijd weten, onderwijl zwetend als een otter en happend naar lucht. Maar ik dwaal af. Dat er, zoals genoemd, iets moet gebeuren, blijkt te meer als de wijzer van de weegschaal ruim na de honderd kilogram puffend, steunend en krakend tot stilstand komt. Het sein om te gaan vasten is aangebroken. Mijn tactiek is dezelfde als die van Bram Vermeulen, jarenlang met Freek de Jonge het succesvolle duo Neerlands Hoop vormend. Bram at ook pakweg twee maanden niet of nauwelijks, viel in die periode ruim twintig kilogram af, om in de tien maanden daaropvolgend deze kilo's er weer vrolijk aan te eten en drinken. Prima plan, dacht ik de eerste keer dat ik dit verhaal las. Bram is er immers ook oud mee geworden (not). Pakweg zes, zeven weken de tanden op elkaar en daarna niet letten op verzadigd en onverzadigd vet, koolhydraten en suikers. Kind kan de was doen. Daarom de afgelopen weken voor mij louter crackers met Slankie en sandwich spread als ontbijt, crackers met Slankie, sandwich spread, 20-plus kaas of koolhydraatarm brood tussen de middag en als avondeten veel groente, weinig aardappelen, en weinig rijst. Het toetje is gereserveerd voor een uur of tien 's avonds. Deze tactiek werkt als een malle. Of beter gezegd, werkte als een malle, want na drie weken kwark, wortels (smaken nergens naar), Japanse nootjes (idem dito), soepstengels (rare uitvinding), Optimel drinkyoghurt (peerdemieg), tomaten, augurken (iets met vitamine C) en tartaar (nepvlees) is er welgeteld anderhalve kilo af. Is de patatboer nog open? Arjan Brondijk

Auteur

Arjan Brondijk