Klots - 90’s (column David Stolk)

Scheemda

Als laatste kwam ik de tot kroeg omgebouwde garage binnen. Een vriend gaf een kleine verjaardagsborrel. Op de hoek van de bar stonden de mannen. Ik had mijn eerste slok nog niet gehad of zij verlieten het ‘pop-up’ café. Alle aanwezigen stonden eigenlijk te trappelen om naar het jaren ’90 feest in Scheemda te gaan. Zo ook de gastvrouw en gastheer. Ik bood aan hen naar de locatie te brengen. Met de discobus.

Het gonsde al een tijdje op de sociale media. ‘Nog drie daagjes dan... party!’, ‘Vanaaf lekker ouderwets hakken! #zinin’ of ‘Oma is ziek, geen oppas. Twee kaartjes te koop'. In de weken voorafgaand aan de datum van dit feest is mij regelmatig gevraagd of ik ook heen zou gaan. Mijn wedervraag was dan altijd, waarheen? Aangekomen op locatie, een grote sporthal in een woonwijk, was het een drukte van jewelste. Auto’s stonden her en der geparkeerd. De vrienden die ik afzette, deden nog een laatste poging om mij over te halen mee te gaan. Gelukkig ben ik heel rechtlijnig in dit soort dingen, dus vijf minuten later stond ik in mijn werktenue in een dampende sporthal. Om mij heen zag ik vele bekende gezichten. Sommige partygangers hadden zelfs hun oude Australian pakken aan. In de meeste gevallen hadden ze dat beter niet kunnen doen. Door de menigte heen probeerde ik de bar te bereiken. Ik zag moeders die ik kende ‘hard- gaan’ op de Party Animals. In mijn zak had ik een doosje ‘Smint’. Ik liep naar de moeders en bood ze een ‘feestpil’ aan. Verslagen en verbaasd keken ze mij aan en vertrokken van de dansvloer. De bar was geen bar maar een soort afhaalbuffet van een paar drankjes. De typische jaren ’90 drankjes waren niet verkrijgbaar. Coebergh-ijs. Passoa-jus. Apfelkorn. Straaljager. Niets van dat alles. Het was bier, zoete witte wijn (klopt) of Jillz. Jillz? Inderdaad. Ik stond naast het afhaalbuffet met een plastic glas bier. De menigte deed steeds gekker. Allemaal veertigers. Ook ik ben rond de 40. Ook ik ben niet meer zo afgetraind als weleer. Maar dat weet ik. Dat zouden meer mensen moeten weten. Bij menig aanwezige bespeurde ik een verlangen en een heimwee naar vervlogen en onbezorgde tijden. Tijden waar je nog geen grote verantwoordelijkheden had. Waar niet iedereen en alles over je schouder meekeek wat je allemaal uitspookte. Waar het kabinet nog lekker paars was. De tijden waar alles nog nieuw, spannend en ongedwongen was. In mijn melancholie bestelde ik nog een biertje. Ik gooide mijn vest in een hoek en dook het feestgedruis in. Ik hield het een half uur vol. Springen, hakken, zwaaien en raar dansen. Maar in dat half uur was ik weer even overal waar ik in de jaren ’90 ben geweest! Grandioos!

Auteur

Arjan Brondijk