Klots - Toernooi (Column David Stolk)

Winschoten

Het einde van de diverse competities nadert. Werkgevers en echtgenotes kunnen weer zonder vrees het weekend in. Geen gevaar voor breuken, verrekkingen of katers na een te gezellige derde helft.

Het enige wat nog rest is een handvol toernooitjes. Vaak om gezelligheid en minder vaak om prestige. In deze amicale potjes schuilt echter een groter gevaar. Vaak duren deze toernooien een hele dag. Wat verder weg van huis. De heren zijn vaak de hele dag bij het pad. Inclusief eterij.

In mijn hoogtijdagen bij de plaatselijke voetbalvereniging beleefde ik slechts een hoogtepunt per jaar. Op de jaarlijkse bazaar na. Ik mocht altijd mee op het toernooi van de krant. Er werd door eerst Wegener en later de GPD (Geassocieerde Persdiensten) jaarlijks een voetbaltoernooi georganiseerd. Nagenoeg alle regionale kranten deden mee. Het werd door de winnaar van de afgelopen editie georganiseerd. Medewerkers van de krant deden mee maar ook een aantal dispensatie spelers. Dat gebeurde ook bij het Groninger Dagblad. Een team van regionale toppers completeerde het elftal. Mijn vader was de sluitpost en alles stond onder de bezielende leiding van coach Bob Offers.

De eerste van vele toernooien beleefde ik in Wezep, net onder Zwolle. De avond ervoor moest ik nog werken in ‘t Pleintje en samen met een nu bekende columnist rolden we de kroeg uit. We vertrokken om 8.00 uur richting Zwolle. De bus vulde zich met regio vedettes en gesjeesde journalisten met de kicksen om de nek. Onderweg bleek iemand heel goed Rinus Michels te persifleren. Teammanager Tammo had de route uitgeprint en ging voor Zwolle al voorin de bus staan. ‘Wat dust doe Tammo?’ ‘Ik zuik lamperij, want doar mouten wie wezen.’

Inderdaad, het complex van hoofdklasser WHC was snel gevonden. De poulewedstrijden startten wij op bijvelden, maar al naargelang het toernooi vorderde, kwamen we steeds dichterbij het hoofdveld met een heuse tribune. Mijn kroegpartner van de avond ervoor deed tussen de wedstrijden door een lekker dutje langs de lijn. Tot ieders grote verbazing, na eclatante zeges op de Haagsche Courant en de Gooi en Eemlander, bereikten we de finale. Tegen het altijd lastige PZC (Provinciaalse Zeeuwse Courant). Ons sportjournaille herkende twee spelers uit de selectie van Top Oss. Waarschijnlijk gisteren aangenomen als bezorger.

Na een heroïsche strijd op zeer hoog niveau met een wereldgoal van Dick werd er verloren met 2-1. Het feest was er niet minder om. Roy en Koeno hadden de beker reeds ontvreemd. Die stond pontificaal naast twee kratten bier bij ons onder de douche. Het eten werd genuttigd bij een grote Chinees in de buurt. Vooral de mooie meiden in de bediening hadden een prachtavond volgens onze charmeurs. De #metoo-discussie bestond gelukkig nog niet.

In de bus terug bleef het feest. Ausputzer Corry vroeg of er nog wat liflafferij was. Coach Bob vertelde dat we nog op tijd waren voor twee laatste pils in ’t Pleintje. Euforie. De euforie werd nog groter toen Bob en Tammo vertelden dat we volgend naar Vlissingen moesten. Dat gingen we natuurlijk niet redden in een dag. Gejuich alom. En de avond duurde nog lang….


Auteur

Arjan Brondijk Redacteur