Maandelijks artikel OZG: Afscheid van het oude (Sint) Lucas-ziekenhuis

Winschoten

Het Ommelander Ziekenhuis Groningen geeft maandelijks een kijkje achter de schermen van het ziekenhuis. Dit keer vertelt afdelingssecretaresse Ria Hagenus over haar ervaringen in het (Sint) Lucas-ziekenhuis.

Het ziekenhuis en Winschoten zijn al 92 jaar onlosmakelijk met elkaar verbonden. "Een prachtig gebouw midden in Winschoten, helaas moeten we hier afscheid van nemen. Voor mij zijn er vele mooie, minder mooie en ook dierbare momenten in dit ziekenhuis geweest. Het begon allemaal met mijn geboorte in het ziekenhuis, het ging wat moeilijk om ter wereld te komen en ik werd daarbij geholpen door de toenmalige gynaecoloog, die mij letterlijk tot leven heeft gewekt, zodat ik deze wereld in kon."

"Zo kwam ik als kind ook een keertje te ‘logeren’ in het ziekenhuis op de kinderafdeling. Daar was een non de baas van de afdeling, voor mij een nieuw fenomeen. Het was een hele belevenis om dit als kind mee te maken: zo kwamen er een paar keer per dag een aantal zusters in het zwart langs de ramen, sommigen zwaaiden even en anderen zweefden stoïcijns voorbij. Best wel indrukwekkend. En daar was ook de pastoor, hij kwam regelmatig op onze kamer en bracht dan voor bepaalde kindertjes een ‘snoepje’ mee! Dat was voor ons als niet katholieke kinderen heel bijzonder. We leerden immers van onze moeders dat je toch alles moest delen? Maar goed, later werd mij uitgelegd dat deze snoepjes hosties waren en een religieuze betekenis hadden."

"In de 60-er jaren heeft mijn vader in het ziekenhuis gewerkt bij de TD, met veel plezier. Hij kende alle leidingen, kraantjes, knopjes en dergelijke op zijn duimpje. Toen ik 18 jaar was heb ik gesolliciteerd in het ziekenhuis. De heer Ponsioen, toenmalig directeur, heeft mij destijds aangenomen om als afdelingssecretaresse te gaan werken in het Paviljoen. Dat ging ook onder leiding van een non. Zij had de touwtjes stevig in handen. We werden regelmatig gecontroleerd of alles wel naar behoren uitgevoerd werd. Ondanks dat het een streng beleid was hebben we, als personeel, veel plezier samen gehad. Iedereen droeg bij aan een goed georganiseerde afdeling."

"In die tijd was het nog zo, dat wanneer je een baby verwachtte, je ‘het kantoor’ belde. De salarisadministrateur zorgde ervoor dat alles wat er voor je ontslag geregeld moest worden, keurig werd afgehandeld. Korte lijntjes!"

"Nadat onze kinderen zijn geboren en ik een tijdlang huismoeder ben geweest, kwam ik in 1990 weer in het ziekenhuis te werken. Heb op vele plekken in het ziekenhuis gewerkt, met veel plezier en voldoening!"

"In mei 2008 werden onze kleinzoon en in juli 2010 onze kleindochter in het (Sint) Lucas geboren. De binding met het ziekenhuis wordt steeds groter…. In 2014 overlijdt mijn moeder, ook in ons ziekenhuis. Zo ligt voor mij geluk en verdriet heel dichtbij in dit ziekenhuis. Heel mijn leven ben ik verbonden geweest met het Winschoter ziekenhuis, op allerlei manieren. En nu is het tijd om afscheid te nemen van ‘mijn’ en ‘ons’ ziekenhuis. Dit gaat met pijn in mijn hart. Ik begrijp dat dit nodig is en er een nieuwe tijd aanbreekt voor weer een nieuwe generatie. Ik ga nog mee naar het Ommelander Ziekenhuis in Scheemda om in nieuwe stijl te werken. Dat is een mooi vooruitzicht, alles splinternieuw en up-to-date."

"Dag oude (Sint) Lucas, ik ga je missen…."


Auteur

Arjan Brondijk Redacteur