This is your wake-up call - column

Winschoten

Aardappels met spruitjes en een gehaktbal. Ruim twaalf vlieguren van huis had ik dit niet verwacht. Gegrilde Impala misschien, of een gefituurde Black Mamba, geserveerd op een bedje van sla en besprenkeld met citroen.

Mijn verwachtingen moesten gaandeweg de reis sowieso op een groot aantal punten worden bijgesteld. Geen zinderende hitte, geen dorre vlaktes, niet of nauwelijks vliegen. 

Van Johannesburg ging de trip via Hazyview, Swaziland en Saint Lucia, een klein plaatsje aan de oostkust van Zuid-Afrika, waar - op gezette tijden - de nijlpaarden door de straten lopen, naar Drakensbergen, op een steenworp afstand van Koninkrijk Lesotho.

Hoofddoel van de reis was het zien van de Big Five in het Krugerpark, een omvangrijk wildpark - ongeveer net zo groot als driekwart van Nederland - in het noordoosten van Zuid-Afrika, op de grens met Zimbabwe en Mozambique. 

Van de vijf grootste dieren hebben we helaas de leeuw niet gezien. Wel honderden Impala's, neushoorns, buffels, allerlei vogels, diverse soorten apen, olifanten, krokodillen, een luipaard, wilde zwijnen en giraffes.

Gek genoeg wen je hier vrij snel aan. Je kijkt bijvoorbeeld niet vreemd op als een hert of een wild zwijn je aandachtig in de gaten houdt bij het zwembad, of dat een krokodil probeert een eend te pakken, als je net je ontbijtje naar binnen werkt.

Op een gegeven moment loop je quasi nonchalant langs een gezinnetje wilde zwijnen, dat bij het kampvuur ligt, en haal je je schouders op als de reisleider meedeelt eerst in je schoenen te kijken voordat je ze aandoet. Een beet van een schorpioen is niet prettig. En, oh ja, een paar weken eerder koos een Black Mamba, één van de meest dodelijke slagen in het land, de paardenstal op het vakantieoord nog uit als rustplaats.

De reis ging te snel voorbij. Nog één ontbijtje en dan wachtte de terugreis. Zoals afgesproken zou de receptioniste ons om zeven uur wakker bellen. En zo geschiedde, althans dat was afgesproken. 

'Hello, this is your wake-up call', klonk het vriendelijk. Als een speer sprongen we, niet bepaald uitgeslapen, uit bed. Om er - na een blik op de klok - weer in te duiken. Vijf uur.

Driekwartier later ging opnieuw de telefoon. De mevrouw aan de andere kant van de lijn bood haar excuses aan dat ze ons al om vijf uur had gewekt. Dat had ze om zeven uur moeten doen. 

Ook dat is Zuid-Afrika.

Arjan Brondijk

 


Auteur

Arjan Brondijk Redacteur