Klots - WK (column David Stolk)

Winschoten

Sinds mijn dochter haar hockeycarrière ‘on hold’ heeft gezet, is ze aan het rondkijken naar wellicht leuke andere sporten. Want naast twee keer dansen en pianoles is er natuurlijk nog ruimschoots tijd over.

Ze heeft onlangs een oefenlesje ‘ritmisch’ meegedaan, maar (en ik citeer) ‘iets houdt mij tegen’. Ze is nog geen tien. Een vriendinnetje en ons achterbuurmeisje zitten op voetbal. Dus was dat ineens ook een optie. Dat vind ik niet. Ik ben zeer ouderwets daarin. Voetbal is iets voor mannen. Pijpjes pils drinkende en shag rokende mannen.

Zij vroeg mij laatst voor wie ik ‘was’ op de WK. Eerlijk gezegd wist ik niet eens wie er meededen. De zelfbenoemde koning der analisten was onlangs in het restaurant aan het Oldambtmeer. Met hem zijn zoon. Met wie ik een kortstondige glansrijke voetbal- en kroeg carrière heb beleefd. Ik vroeg hem of hij aanwezig kon zijn bij een evenement. Helaas. Het gehele WK is hij analist bij de Belg. Hij woont bijna naast mijn vader, dus, vertelde ik mijn dochter, zijn we voor België. Dat vond ook zij logisch.

Nederland laat ten tweede male de leeuw aardig in zijn hempie staan. Er is veel mis. Ook in het voetbal. Ex-voetballers hebben ineens een directeurspak aan en preken enkel en alleen voor eigen parochie. In de krant las ik dat het overleg van een stuurgroep om verandering te bewerkstelligen op niets is uitgelopen. De belangen liepen te ver uiteen. Dat is vrij kortzichtig. Personen moeten over elke schaduw heen kunnen stappen. In Zeist en omstreken is het daarvoor te bebost. Daar zien ze door de bomen hun eigen bos niet meer. Alleen het kunstgras groeit er.

Als noordeling word je natuurlijk blij van de promotie van Emmen. Als Winschoter ben je helemaal blij voor ‘onze’ Dick Lukkien. De meest aimabele coach in het betaalde voetbal. Echter, het tekent het niveau wel. Veel van oudsher vaste eredivisie clubs moeten volgend jaar uitkomen in de eerste divisie. En wellicht maakt dat deze divisie wel interessanter dan het hoogste niveau.

In het dagblad stond een stuk over België. Bij de Rode Duivels is er altijd wel wat aan de hand. Het zijn net Nederlanders. Bij het afgelopen EK vroeg een aantal stafleden of ze na de verloren kwartfinale op eigen gelegenheid naar huis mochten. Terwijl de kwartfinale nog gespeeld moest worden. Zelfkennis, zou een positief ingesteld iemand zeggen. Maar of het helemaal in Vlaams, sorry Belgisch, belang was… dat betwijfel ik. Dan blijven het toch eigengereide en egoïstische Nederlanders. Ook na die tiendaagse veldtocht.

Mijn voetbalhart klopt steeds zachter en slaat al helemaal niet meer over. Maar als ik de Oranje leeuwinnen zie spelen, zie ik weer een greintje plezier en teamspirit. Wellicht moet ik mijn mening drastisch bijstellen. Dat voetbal terug moet naar de basis is duidelijk. Maar wellicht moet dat via de vrouwen en via de meisjes. Maar op de een of andere manier zie ik de vrouwen nog niet op zondagochtend in de regen tegen Poldervogels 4 spelen. En in de rust een shaggie roken. Zullen ze na de wedstrijd om 12 uur al een wijntje nemen? Verse muntthee is er niet te krijgen. Ze mogen het profvoetbal hebben, de dames. En het WK ook. Maar van het amateurvoetbal blijven ze af!


Auteur

Arjan Brondijk Redacteur