Klots - Henk (column David Stolk)

Winschoten

Niemand gaat meer naar de Tweede Kamer. Voor de hoorzitting over gas en de gevolgen daarvan. Allemaal hebben ze bedankt voor twee minuten spreektijd. Behalve een man. De man die dapper weerstand bleef bieden aan de mening van de belanghebbenden. Nee, dan heb ik het niet over Minister Kamp, maar over onze Henk.

U weet wel. Henk met zijn pony’s. Henk woont ergens ver weg in Westerwolde. En aardbevingsbestendiger kun je niet wonen, dan in Westerwolde. Zandgrond weet u. Dat resoneert.

Henk gaat wel. Naar Den Haag. Maar niet als bewoner. Dat was schijnbaar een groot misverstand. Dat heeft hij ook gemaild. Maar hij gaat wel. Niet als bewoner, maar als bestuurder. Het is even stil in mijn hoofd. Als bestuurder waarvan? Van de buurtvereniging Wollinghuizen? Of als ervaringsdeskundige? Ervaring met het gekleineerd worden en ook nog met een accent praten?

Natuurlijk. Ik ken hem niet, maar ik mag Henk. Wie niet? Een kleine en goed gebekte man met tekst. Vaak wat wollig, maar dat weet je in die streek, Wollighuizen. Ik denk dat hij prima de vertegenwoordiger kan zijn van de mensen met schade. Hij heeft zijn ingangen overal. Politiek en media. En hij schuwt die niet. Desnoods zet hij zijn pony’s in het bevingsgebied. Alles voor het groter doel.

Henk is geen Groninger. Wel geboren en getogen. Maar Henk kan alles. Hij lult en praat alles wat fout is goed. Groningse nuchterheid en bescheidenheid zijn hem vreemd. Dat is wellicht exact wat de Groninger nodig heeft. Een flamboyante narcist die het in eerste instantie voor zichzelf doet, maar dit niet kan bereiken door het voor een ander te doen.

De perfecte kandidaat. De interim-gouverneur van Groningen. Overal schuift hij aan. Bij Jinek, bij ‘M!’ en misschien zelfs bij Tijd voor Max. En Henk schuwt niets. Zolang hij maar aan het woord is. Daar komt geen fakkel of protestlied aan te pas.

Het neigt naar populisme. Imca Marina heeft het ook geprobeerd. Overal had zij scheurtjes in haar boerderij in Midwolda. Maar de scheur was het grootst in andermans portefeuille. Henk moet het anders doen. Hij moet vooral geen slachtoffer zijn. Of pretenderen te zijn. Hij moet zijn gladde bek gewoon overal in beeld gooien. Zoals wethouder Hekking deed. En zeg gewoon: ik heb er geen reet mee te maken, maar ik kan het gewoon goed overbrengen. Dat geloof ik direct.

Beter dan Hans Alders? Wellicht. Alders is net als een klassieke schilder, het wordt wat waard na zijn ‘dood’. Alders wekt sympathie door zijn resolute vertrek. Maar verder… is hij verdwaald in zijn eigen achterkamers. Nee, dan Henk. Die geeft zijn driedubbele agenda gewoon toe.


Auteur

Arjan Brondijk Redacteur