Klots - Ouder (column David Stolk)

Winschoten

Met enige regelmaat noemt mijn vrouw mij de eeuwige student. Dat snap ik steeds beter. Opruimen houdt voor mij zoveel in dat wanneer iets niet meer in het zicht is, ook daadwerkelijk opgeruimd is.

Naast dat ik steeds grijzer wordt, de voorspoiler in omvang groeit en het recupereren na een groots bacchanaal steeds moeizamer gaat, ben ik vooral zelf overtuigd dat ik nog vijfentwintig ben. Echter, steeds vaker heb ik het idee dat ik de tijd niet meer in het geheel kan bijbenen.

Sinds ruim negen jaar ben ik ouder. Een vader. Maar door het ouder zijn, merk ik bijna dagelijks dat ik zelf ook ouder wordt. Om het simpele feit dat mijn dochter ook ouder wordt. In de periode van 0-10 gaat dat rap en vaak te snel. Het gaat van Baby TV naar het tenenkrommende Nickelodeon en van Woezel en Pip naar Dylan Haegens. De laatste tijd merk ik ook dat ze mij beter gaat kennen. Dat kan weleens confronterend zijn. Het vrouwelijk duo in het huis spant dan menigmaal samen.

Als ouder

Mijn ouders en aanverwanten zie ik nog steeds als zodanig. Als ouder. En in het verlengde zie ik mijzelf als kind van mijn ouders. Onlangs brachten wij de laatste groet aan de vader van een lieve vriend. Naast dat de vader van onze lieve vriend een zeldzaam lieve en aimabele man was en derhalve een enorm gemis, kwam dit toch ietwat te dichtbij. Een voorland waar je niet aan wilt denken.

In veel dingen lijk ik steeds meer op mijn vader. Stef Bos krijgt steeds vaker gelijk. Hij heeft onder andere de neiging om, als hij ergens net is, weer zo snel mogelijk weg te willen. Mijn vrouw en dochter vinden dat ik dat ook steeds vaker doe. ‘Behalve als papa bier drinkt, dan wil hij nooit meer weg.’ Aldus de steeds ouder wordende dochter.

Flying Doctors

Sinds een aantal weken herhaalt een zender de serie ‘Flying Doctors’. Als er één serie is die mij doet denken aan tijden van weleer dan is dat deze. Daarom kijk ik het soms terug. Om maar even terug te keren naar vervlogen tijden. Mijn dochter groeit op met vele beeldschermen. De serie ‘Flying Doctors’ is vroeger de reden geweest dat mijn vader een tweede televisie aanschafte. In de voorkamer. De serie werd namelijk op dezelfde tijd uitgezonden als Studio Sport. Op zondagavond. Mijn zussen keken naar het wel en wee in ‘the outback’, mijn vader en ik keken naar een klein scherm waar Hugo Walker het commentaar verzorgde en Michel Boerebach nog regelmatig een vrije trap erin ramde.

Tijden veranderen

Dat tijden veranderen is van alle tijden. Onze ouders hebben de wereld veranderd in de zestiger jaren. Onze generatie heeft er voornamelijk de vruchten van geplukt. De wereld is, mijns inziens, weer dusdanig aan het veranderen dat dat wel enige aandacht behoeft De opvoedkundige vraag is nu, of ze een telefoon moet, hoe lang mag ze op de IPad en wat mag ze zien, lezen en downloaden. Die problemen hadden mijn ouders niet. Toch merk ik dat ik haar steeds meer zaken meegeef die mijn ouders ook belangrijk vonden. Zelfs daarin zingt Stef Bos alleen maar waarheid. Maar één ding blijft overeind, de eeuwige student. Daarin volg ik een ander nummer van hem. Nog een glas Wodka.


Auteur

arjan.brondijk