Klots - Spoor bijster (column David Stolk)

Winschoten

De afgelopen week werd ik opgeschrikt door het nieuws dat een automobilist was omgekomen. De auto was in botsing gekomen met een trein. De spoorwegovergang was onbewaakt, zoals dat heet. Dus geen bellen, hekken en slagbomen. Wel een aantal waarschuwingsborden.

Door de grootse media-aandacht lijkt het de afgelopen jaren schering en inslag te zijn. Ongelukken op en nabij onbewaakte overgangen. De lokale politiek spreekt direct schande en eist maatregelen van ProRail.

De soep wordt meestal niet zo heet gegeten. Na onderzoek blijken de meeste ongelukken te gebeuren bij bewaakte overgangen. Het merendeel van de ongelukken komt door gevaarlijk en onbesuisd gedrag.

Natuurlijk is elk ongeluk er één teveel. Maar we kunnen als maatschappij toch wel wat eigen verantwoordelijkheid verwachten van de mens. Als je op de openbare weg niet oplet beland je ook al snel in de vangrail of de sloot. Het ligt, in het huidige klimaat, direct aan een ander. Er wordt schande van gesproken en de instanties of bedrijven worden mediaal en publiekelijk terecht gesteld. Met de sociale media in de rol als publieke rechtbank. ProRail is nu de gebeten hond. Ze hebben de ongelukkige automobilist nog net niet vermoord.

Onze dochter is bijna tien. Zo nu en dan helpt zij graag mee in het restaurant aan het Oldambtmeer. Meestal vraagt zij eerst of Eva of Anita ook werken. Dat vindt ze het meest gezellig. Onlangs bestierde zij in haar eentje de afwas en deed ze daarnaast de verkoop van softijs. Nagenoeg eenieder aan het loket zag er de charme van in. Het duurde iets langer, maar kwaliteit kost tijd. Na verloop van tijd meldde zich in het restaurant een man op leeftijd. Met Friese tongval bewoog hij hemel en aarde bijeen. Hij vond dat er niet genoeg softijs in het hoorntje zat.

Ik stond bij haar in het ijshok en daar uitte hij zijn ongenoegen ten tweede male. Het meisje naast mij werd er sneu van. Wij gaven hem twee nieuwe ijsjes en ik vroeg hem waarom hij zo boos was. Hij antwoordde dat hij een slechte recensie zou plaatsen op Facebook.

In de krant las ik dat men adviseerde niet meer naar de recreatieplas ‘Nije Hemelriek’ te komen. Vergeefse oproep. Alles was afgeladen vol. Mensen parkeerden hun auto her en der. Zo dicht mogelijk bij de plas. Elk bord of aanwijzing werd genegeerd en de verkeersregelaars werden bij regelmaat voor rotte vis uitgemaakt. In een andere krant las ik over de vervangster van Jinek. Deze, op het eerste gezicht, frivole vrouw heeft een naam die in Nederland 50 jaar geleden nog niet voorkwam. Het programma heet ‘Laat op 1’.

Dit was tegen het zere been van links populistisch Nederland. ‘Waarom waren de namen Pauw, Jinek, Knevel en Van den Brink wel goed genoeg voor een talkshow maar Moussaid niet!?’ Waarop rechts populistisch Holland weer fulmineerde over de linkse kerk.

Wat is er met ons gebeurd? Waarom zijn wij zo boos geworden? Waarom iets roepen en daarna pas nadenken (in het meest gunstige geval)? Wij, Nederland, staan toch bekend om ons poldermodel, onze open cultuur en onze liberaal-sociale inborst. Wij, Nederlanders, denken toch in oplossingen? Wij zetten geen hekken om de Amsterdamse grachten… Nee, wij geven ieder kind in Nederland zwemles. Dat zijn nog eens oplossingen. Deze mentaliteit behoort steeds vaker tot het verleden.

Hekken eromheen. Slagbomen, toeters en bellen. Ik weet zeker dat het niet helpt. Of ben ik het spoor bijster?


Auteur

arjan.brondijk