De tekeningen van Wim Romijn (3)

Vriescheloo

De Groningse kunstschilder, illustrator en auteur Wim Romijn geniet internationale faam als paardenschilder. Daarnaast schildert hij landbouwhuisdieren en wildlife. Zijn ontwerpen en illustraties dienden voor de vervaardiging van wenskaarten, kalenders, posters, borduurpakketten, portfolio’s en giclées. Hij toont op gezette tijden op deze site één van zijn tekeningen.... Dit keer koeienman.

De voetballerij bracht mij naar dorpen waar mijn elftal tegen boerenjongens speelde op velden die lagen tussen weilanden met koeien. Het viel mij op dat het land de geur van koeien overneemt. Ik ontdekte dat er hiërarchie onder koeien bestaat en dat het geloei tegen melkenstijd toeneemt. Al waren het tot nu toe mijn enige beelden, koeien fascineerden en intrigeerden mij.

De verhuizing naar een buurtschap waar uitsluitend  veehouders met hun gezinnen woonden, bracht mij niet alleen in een andere wereld maar ook dichter bij het vee. Het was al gauw bij de buren bekend  dat ik om middernacht stopte met schilderen. Heel wat keren onderbrak ik ‘s avonds na een belletje mijn werk, kroop in een overall en stond, lag of knielde even later met de veehouder achter een kalvende koe. Deze herhaalde gebeurtenissen brachten mij ertoe op een landbouwschool een avondcursus veeverloskunde te volgen.

Bij mijn uiterwaardwandelingen hielp ik een stel pinken (ongeveer één jaar oud) dagelijks aan water, omdat de mechanische waterpomp veel te stroef werkte  voor de jonge dieren. Het met de hand aandrukken gebeurt in gebukte houding en daar voel ik ineens met een beuk een enorm gewicht op mijn rug komen. Ik kon met moeite mijn evenwicht houden en mij bevrijden van die tochtige pink. Een beetje beschamende vertoning; ongetwijfeld heeft iemand dit tafereel vanaf de dijk mogen gadeslaan.

En dan was er nog een ander avontuur nabij dit weiland, een voor mijn gevoel sinistere belevenis. Bij een wandeling in het donker over het met meidoornstruiken afgezette, slingerende pad rijdt een auto met gedoofde lampen mij tegemoet. Dan hoor ik ineens hard remmen waarbij basaltsteenslag wegspat, gevolgd door met veel gas achteruitrijden. Enkele dagen later maak in de avond dezelfde wandeling. Het is in een week met hoge zomerse temperaturen. Dichtbij de plek waar die autobestuurder zo vreemd reageerde, hangt een ondraaglijke stank. De altijd aanwezige geur  van mest en urine van koeien die bij regenbuien en storm beschutting zoeken in de droge sloot lijkt verdwenen te zijn.

Thuisgekomen besluit ik de politie te bellen om het voorval en de locatie door te geven. Ik vond het toch een beetje thuishoren in een Tatort-scenario. De volgende ochtend vroeg kijk even vreemd op als twee agenten mij komen ophalen. Bij het instappen achterin realiseer ik me dat in dit buurtschap het geven van uitleg over het vermeende bureauverhoor op prijs wordt gesteld. De stank van de avond is nu aanzienlijk minder  en na enig zoekwerk dient de verklaring zich aan. Een van agenten vindt in het struweel een verlaten eendennest met een legsel van zeker tien rotte eieren. Bij de ontdekking voel ik me heel klein worden.

Mijn inmiddels opgebouwde ervaring in de omgang met koeien kon ik op een nacht benutten. Ik schrok wakker van een klap en liep in mijn pyjama naar buiten, waar ik het doorslippen van een auto hoorde dat spoedig stopte, gevolgd door voetstappen van iemand die zich snel uit de voeten maakte. Door de extreem dichte mist kon ik hem niet zien. De persoon was in een bocht rechtdoor gereden, dwars door een landhek, en in het weiland naast mijn woning terechtgekomen.

Tot mijn schrik zag ik de vijf grote stieren op de weg lopen, een verbindingsweg die ook ‘s nachts veel gebruikt wordt. Met een bezem zag ik kans de dieren terug te drijven naar een hoek van het weiland, waarna ik de veehouder kon waarschuwen. Later heeft de verzekeringsmaatschappij mij voor deze actie beloond. Het gaf mij het gevoel nu een echte koeienman te zijn.
 


Auteur

arjan.brondijk