Wat is er mis met mij? – column

Blauwestad

De locatie kan niet beter, de sfeer klopt, het orkest is top, de zangers zijn goed en de organisatie is perfect. Zelfs de weergoden werken mee. Het wordt, naarmate de avond vordert, weliswaar frisser, maar een dekentje biedt veelal uitkomst.

Als kers op de taart worden de naar schatting 10.000 bezoekers van Pura Vida, het muzikale evenement aan de boorden van het Oldambtmeer, getrakteerd op een schitterende zonsondergang.

Als ik rondkijk zie ik louter blije gezichten. Velen hebben hier blijkbaar dagen, zo niet weken, naar uitgekeken. Ik zie wijnflessen opengaan, hapjes rondgedeeld, vrolijkheid en hier en daar zelfs emotie. Intens genieten.

Na elk nummer van dé  Groninger volkszanger Ede Staal daalt een dankbaar applaus neer over het Noord Nederlands Orkest en de solisten Wia Buze en Ede Staal.

Ik kijk nogmaals rond en vraag me af wat er mis is met mij.

Als fan van Ede en Erwin de Vries (sorry Wia) wil ik ook voelen wat de rest klaarblijkelijk voelt, maar het komt niet binnen. Ik hoor violen, trombones, hobo’s, fluiten, cello’s, ik hoor stemmen, maar het raakt me niet.

Halverwege het tweede bedrijf zoek ik de bussen van Pieter Dekker op (‘Man, man, man. Het liekt wel of de moinsten een week op vakantie goan. Mensen met complete toensets stapn de bus ien’). Aangekomen bij het opstappunt stap ik in de auto en rijd zwijgend naar huis.

Thuis aangekomen pak ik een cd van Ede uit de kast, zet de volumeknop op tien en luister naar De Hoaven van Delfziel. Piano, doorleefde stem, eenvoud, kippenvel.

Arjan Brondijk
 


Auteur

arjan.brondijk