Klots - Dit is mijn club (column David Stolk)

Winschoten

We staan stijf onderaan. En bewust schrijf ik we. Want we kunnen niet bovenaan staan en zij de rode lantaarn dragen. Het is samen uit en samen thuis. Ik ben geen fanatieke supporter. Geen fervent aanhanger, maar ik draag onze FC wel een heel warm hart toe.

Dat heeft met allerlei factoren te maken. Vooral met nostalgie. Van AGO verzekeringen tot Pioneer en van Idee voor vakwerk tot Noordlease. Van Jos Roossien tot Jan Veenhof en van Mariano Bombarda tot Luis Suarez en zelfs Marcus Berg of Erik Nevland.

‘Maar dat ligt aan het seizoen en dat wordt wel weer ok.’ De laatste weken heb ik steeds vaker het nummer van good old (nee, niet Be Quick) Pé en Rinus in mijn hoofd. Ik hoop het oprecht. Dat ze richting carnaval de smaak weer te pakken krijgen. Want, laten we eerlijk zijn, wat is dit slecht.

Klaarblijkelijk heeft de FC veel krediet bij het plaatselijke journaille. De wedstrijd, thuis, tegen AZ werd kinderachtig weggegeven, maar er werd gesproken over de morele winnaar. Ze hadden gestreden als leeuwen. Dat is toch het minste wat je kan verwachten voor een dusdanig salaris. In de krant werd het een ‘pijnlijke les’ genoemd. Hoeveel les heb je nodig?

De grootste held van zondag was Sergio Padt. Clubman tegen wil en dank. Zijn vrouw wilde niet weg uit Groningen dus Sergio bleef en tekende bij. Na het verloren duel is het schijnbaar laat geworden in het spelershome of aan een bar ergens en besloot hij met de trein naar huis te gaan. Met een dergelijk salaris zou ik een taxi nemen, maar dat terzijde.

Sergio is stout geweest, maar deed dat bewust onbewust. Clubman als hij is. Hij verlegde de aandacht volledig naar zijn eigen opstootje. Niemand repte meer een woord over die enorme slechte start van het seizoen. Of over een onervaren trainer die niet meer weet wat hij moet doen. Dat zou ik ook moeilijk vinden met zo’n technisch manager die constant over je schouder meekijkt.

Mijn neefje kan aardig voetballen. Via Scheemda en WVV kwam hij bij de jeugd van de FC. Na een aantal jaren werd de jonge enthousiaste pre-puber gewogen en letterlijk te licht bevonden. De jeugdopleiding is er schijnbaar op gericht om grote beren af te leveren die goed te verkopen zijn. Het liefst zo vroeg mogelijk. In Emmen werd hij met open armen ontvangen. Net als de voormalige assistent van de FC, Dick Lukkien. Dick heeft het onmogelijke mogelijk gemaakt in Zuid-Drenthe. Dat had hij ook kunnen doen in Groningen. Ook Dick werd gewogen…

Dick is Winschoter, Veendammer en vooral Oost-Groninger. Dus wat moet je? Fan worden van Emmen? Alleen omdat Dick daar iets moois neerzet, omdat mijn neefje daar voetbalt of omdat Daniël Lohues dat leuk vindt? In goede en slechte tijden toch?Het kost me steeds meer moeite en niet alleen om het Hitachi Mobility Capital Stadium. En zelfs niet dat de bitterballen worden aangeboden door Roberto Santenera.

Het is niet meer mijn club. Het is dertien in een dozijn geworden. Een club als elk ander. Sergio moet zijn aanvoerdersband inleveren. Ik koop voor hem morgen een tienrittenkaart. Voor het geval hij geen ‘mobility’ of ‘capital’ heeft.


Auteur

arjan.brondijk