Klots - Schoolplein (column David Stolk)

Winschoten

Sinds kort kom ik niet meer regelmatig op het schoolplein. Het schoolplein van de school waar mijn dochter onderricht krijgt. Het is, wellicht, rijkelijk laat maar sinds ze in groep 7 zit (klas 5) fietst ze zelf. Dat heb ik zo lang mogelijk kunnen uitstellen. Maar het is nu echt zo. De eerste stappen naar zelfstandigheid. In de ochtend maak ik de tas klaar, zet de fiets buiten, controleer de banden en wuif haar uit. De eerste keer ben ik naar school gereden om te kijken of haar fiets er stond.

In alle eerlijkheid, ik mis mijn gang naar het schoolplein. Daar hoorde je alles. Ik ging altijd bij de leuke vrouwen staan. Ik zei hai en verder weinig. Ik deed net of ik geen deel uitmaakte van het gesprek, maar stiekem hoorde je alles. En dat is veel in een tijd van 10 minuten. Op het plein werden afspraken gemaakt, verjaardagen gepland en je wist precies welk feestje waar was.

Door een miscommunicatie hebben wij onlangs niet verteld waar onze dochter ‘na school’ heen zou gaan. Derhalve ging ik naar het schoolplein. Op de fiets. Ik ging extra vroeg van huis. Dat bleek niet nodig. Een groot deel van mijn ‘vriendinnen’ gaat ook niet meer naar het schoolplein. Wel zag ik een van mijn favoriete vriendinnen, maar zij heeft dan ook vier kinderen en dan blijf je komen.

Gesprek

Ik raakte in een geanimeerd gesprek met een ex-buurvrouw. Over vakanties, werk, roosters en andere mensen. Wij werden abrupt gestoord door een lieve man die op de vrijdag ‘thuis werkt’. Hij vroeg of ik zomaar vrij was op vrijdagmiddag. Ik kaatste de vraag terug. ‘Nee, ik werk thuis.’ Twee uur later dronken we een biertje op het
hockeyveld.

De twijfel over een mogelijke aanschaf van een mobiele telefoon wordt steeds groter. Het zou heel handig zijn als ze een berichtje kan sturen als ze ergens is aangekomen. Of dat ze bereikbaar is. Ik denk aan een Nokia 3310. Met twee vriendinnen en een vriend is mijn dochter laatst naar de McDonald’s geweest. Ze trakteerden elkaar. De moeder van de mijn dochters vriendin had niet gerekend op zoveel mee-eters, dus kregen zij ook de opdracht pizza’s te halen bij de grutter. Daar hebben ze met hun vieren even thee gedronken.

Mobiele telefoon

Haar vriendin woont vlakbij, net iets verder dan school. Daar gaat ze nu ook alleen heen. De mobiele telefoon heeft ze nog steeds niet. Dat proberen we zo lang mogelijk uit te stellen. Iets met een ‘small step’ en een ‘giant leap’. Op een kunstmatige manier willen wij haar behoeden voor de boze wereld van YouTube, Instagram en Facebook. De moeder van haar vriendin is ook onze vriendin. Zij weet hoe wij zijn. Gelukkig. Onlangs ging ze weer op de fiets. Ik zwaaien. Eenmaal de straat uit had ik mijn telefoon al in de hand. Onze vriendin was me voor. Ze appte: ‘De geit is gemolken!’


Auteur

Arjan Brondijk Redacteur