De tekeningen van Wim Romijn (9)

Vriescheloo

De Groningse kunstschilder, illustrator en auteur Wim Romijn geniet internationale faam als paardenschilder. Daarnaast schildert hij landbouwhuisdieren en wildlife. Zijn ontwerpen en illustraties dienden voor de vervaardiging van wenskaarten, kalenders, posters, borduurpakketten, portfolio’s en giclées. Hij toont op gezette tijden op deze site één van zijn tekeningen.... Dit keer stierengedrag.

In het voorjaar spring ik de buren bij wanneer  hun koeien vanuit de stal over de dijkweg naar de uiterwaard gedreven worden. De koeien verkeren in een kortstondige stresstoestand. Ze ruiken de zoete adem van de lente en weten dat ze weer kunnen grazen. Eenmaal op de uiterwaard drukken ze elkaar met hun hoornige koppen weg, jagen elkaar na, grazen schrokkerig en loeien onophoudelijk.

Een vreemde onervaren hond die zich nu te midden van deze koeien – in al hun uitgelatenheid – begeeft, loopt het risico tegen de grond gedrukt te worden waarbij de koe door de voorbenen  zakt om meer kracht te kunnen zetten. De meegekomen jonge weidestier, herkenbaar aan zijn vierkant hoofd en gestopt lichaam, wordt onder handen genomen. Een beetje timide staat hij erbij; een paar tochtige (bronstige) koeien geven hem geen rust en bespringen hem herhaaldelijk van voren en van achter. Hij vermant zich en gaat aan de slag.

Na de tweede dekking valt zijn oog op mij. Op zwaaiende armen reageert hij niet en daardoor neem ik zijn lichaamstaal serieus: hij heeft het op mij gemunt. Ik schat direct in dat de overkant van de sloot niet met droge voeten gehaald wordt maar doordat ik bij de afzet van de sprong uitglijd in de natte klei  beland ik in het midden van de sloot.

Ik heb meer ervaringen met stieren en verbaas me er telkens over dat mensen de waarschuwing op het bordje 'Pas op gevaarlijke stier' niet ernstig nemen en klakkeloos het weiland inlopen.

In de tijd dat hooi nog in kleine balen werd geperst, liep een zware volwassen stier, achter een ondeugdelijke afzetting, een hele poos met mij op. Telkenmale als ik naar de afzetting liep om een hooibaal op te steken, deed hij een schijnaanval, met de kop omlaag, tot vlak voor het draadje; begon te loeien, te snuiven en met zijn klauwen over de droge kleigrond te schrapen en wel zo hard dat hij in hoog opdwarrelende stofwolken stond.

Stieren zijn betrouwbaar, je weet immers vooraf hoe ze kunnen reageren.
 


Auteur

Arjan Brondijk Redacteur