De tekeningen van Wim Romijn (10)

Vriescheloo

De Groningse kunstschilder, illustrator en auteur Wim Romijn geniet internationale faam als paardenschilder. Daarnaast schildert hij landbouwhuisdieren en wildlife. Zijn ontwerpen en illustraties dienden voor de vervaardiging van wenskaarten, kalenders, posters, borduurpakketten, portfolio’s en giclées. Hij toont op gezette tijden op deze site één van zijn tekeningen.... Dit keer plattelandsvrouwen.

Het accountantskantoor waar ik werkzaam voor was deed onder andere onteigeningszaken voor een aantal gemeenten. Het betrof veelal agrariërs die landerijen of zelfs hun boerderij kwijtraakten voor de aanleg van een weg, een sportveldencomplex of de uitbreiding van een nieuwbouwwijk. In alle gevallen van algehele opkoop verhuisden de boeren naar een grotere boerderij. Het lukte mijn werkgever deze boeren als cliënt te werven. Het opstellen van jaarrekeningen en het onderhouden van contacten ging steeds meer tot mijn takenpakket behoren.

Verrassend beeld

Bij mijn bezoeken aan de gezinsbedrijven kreeg ik een voor mij  tot dan toe onbekend en nogal verrassend beeld van de inbreng van vrouwen op deze bedrijven. In volkomen harmonie en dienstbaar aan elkaar bouwden man en vrouw als een vanzelfsprekendheid aan hun bestaan. Vrouwen die meehielpen bij het plaatsen van afrasteringen, verkampen (verweiden) van koeien, melken, soms kazen, voederen van het melk- en jongvee, varkens en kippen, mest laden en uitrijden, hooien, moestuin bijhouden, runnen van de huishouding en - alle emancipatie  ten spijt - opvoeden van de kinderen.

Ik heb ze gekend de boerenbedrijven waar geen kalf ter wereld kwam zonder de trekkrachthulp van de boerin, en dan die weduwe die moederziel alleen ‘s nachts de wacht hield bij een biggende zeug en onderwijl sokken stopte.

Vaste prik
Voor mijn vertrek, vaste prik, met de boerin de voorraadkelder in om de voorraad weckflessen (groente en fruit) en Keulse potten (groenten in zout) te bekijken. De verhalen over de enorme hoeveelheid werk in de moestuin en daarna het wecken en inmaken. Als laatste, tijdens de stalperiode, samen met de boer nog even de koestal in om zijn trots , de koeien te bekijken.  In een paar stallen hingen bordjes met de namen van de koeien; zij mochten oud worden.

Ik herinner mij nog heel goed dat bij mijn bezoeken aan twee kinderloze echtparen, de vrouwen mij telkens een dikke reep chocolade in mijn hand stopten waarbij hun zachte ogen quasi geïnteresseerd naar een andere richting keken. En dan te weten dat het ze niet lukte mij te tutoyeren, een broekje in colbert.

Dicht bij de natuur
In tegenstelling tot de handels- en productiebedrijven die ik bezocht, voelde ik mij bij deze mensen, die zo dicht bij de natuur stonden, direct op mijn gemak. Het platteland is veranderd; maar goed ook zal een aantal mensen zeggen. Hoe het  op het moderne boerenbedrijf  echt reilt en zeilt, daar heb ik geen weet van. Ik lees  hierover weleens berichten in de kranten.
 


Auteur

Arjan Brondijk Redacteur