Klots - Echt Hema (column David Stolk)

Winschoten

Het Hema-concern is weer in Hollandse handen. De Hollandsche Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam moet volgens de investeerder het echte verhaal weer gaan vertellen. Als ik zoiets lees, krijg ik een beetje jeuk. Dit soort slogans zijn hol en zeggen vooral niets. Ze zijn ergens in een hoog kantoorgebouw bedacht. Door een paar marketinggoeroe ’s onder het genot van ‘fatfree, lactosearm soja Latte’. Jeuk dus.

Ik kom graag in de Hema. In Winschoten. Ik ken de eigenaar en de bedrijfsleider goed. Winkelen is doorgaans niet aan mij besteed, maar in de Hema kan ik minuten dwalen. Eigenlijk koop ik daar alles. Contactlenzen, soep, een portemonnee, vuilniszakken, carpaccio, chips, een zonnebril, lampen, verf, sokken en onderkleding. Heel soms neem ik zelfs een hotdog-doe-het-zelfpakket mee. Ik heb er alleen nog nooit een rookworst gekocht.

Een redelijke kwaliteit voor een aardige prijs. Dat is het verhaal van de Hema. De Hema heeft vooral last van de Action. Dat geloof ik direct, maar ik snap het niet. Ten eerste is de winkel een soort rommelmarkt in de voormalige DDR, ten tweede sta je altijd minimaal een kwartier in de rij en ten derde is alles na drie keer gebruiken kapot. Dat is echt Action. Je koopt rukkwaliteit voor een rukprijs.

Een van mijn trouwste en liefste gasten is de grande dame van de Hema. Nagenoeg elke zondag rond de lunch vereert zij ons met een bezoek. Vaak met zoon, soms ook met kleinzoon of –dochter. Ik denk altijd al te weten wat ze wil eten. Dat klopt nooit. We maken altijd een praatje waar de zwarte humor vanaf druipt. Zij is de Hema. Een warm bad en een hoog knuffelgehalte. Daar kan geen reclamebureau tegenop.

Tegenwoordig kun je al die zogenaamde ‘echte’ producten herkennen. Als je goed kijkt en leest. En als je vaak naar de ‘Keuringsdienst van Waren’ kijkt. Het moet allemaal huisgemaakt en authentiek lijken en voelen. Onlangs kwam in het restaurant een vertegenwoordiger ongevraagd langs. Op het visitekaartje stond ‘sales executive’. Hij bracht een proefpakketje van een nieuwe lijn frisdrank. Tonic, bitter lemon, ginger ale. De flesjes zagen er prachtig uit. Het plastic omhulsel van de fles zag eruit als een netje. Zoals je bij oude wijnflessen ziet. De naam deed ook authentiek aan. Alsof de flesjes direct van de frisdrankfabrikant in Zuid-Engeland kwamen. Op het etiket stond echter de waarheid. Vrumona in Bunnik. Ik weet niet of u Bunnik kent, maar daar drinken ze nog steeds 7up en Tjolk.

Om deze reden ga ik niet mee in die vreselijke bierhype. Eeuwenoude brouwtradities worden door hipsters verkracht en overgeleverd aan een nieuw soort trend. Als het maar bijzonder genoeg is, is het lekker en uniek. Voor mij liever een blonde pils uit Dommelen of Groenlo dan een IPA of Pale Ale van De Leckere. Jeuk. Een nieuwe naam die oud probeert te lijken door een ‘c’ toe te voegen.

Mijn advies aan de duur ingehuurde marketeers van de Hema is om eens in Winschoten te gaan kijken. Dat is namelijk echt Hema.


Auteur

Arjan Brondijk Redacteur