'Orgaandonor worden. Dat doe je voor elkaar'. Het verhaal van nierpatiënt Karin Dijkhuis uit Scheemda

Scheemda

De Donorweek is dit jaar van maandag 29 oktober tot en met vrijdag 2 november. Thema is: ‘Orgaandonor worden. Dat doe je voor elkaar.’ Karin Dijkhuis (74) is tien jaar nierpatiënt. Ze staat sinds augustus op de wachtlijst voor een nieuwe nier. Haar verhaal…..

Karin moet drie keer in de week voor dialyse naar het UMCG. Het dialyseren duurt per keer drie uur. “’s Morgens worden er negen patiënten gedialyseerd, en ’s middags nog eens negen. En dan zijn er nog de spoedgevallen”, zegt ze. “Het zijn overigens niet alleen oudere mensen, ook jongere. Een meisje van zes jaar bijvoorbeeld.”

Ploppend geluid

De ziekte van Karin openbaarde zich na een cruise op de Middellandse Zee. “De terugtocht ging via Duitsland naar huis”, vertelt ze. “In Duitsland hoorde ik eerst op een gegeven moment een ploppend geluid in mijn ene oor, later in mijn andere. Vervolgens hoorde ik nagenoeg niets meer. Aanvankelijk dacht ik dat het kwam door het hoogteverschil. We kwamen immers uit de bergen. Je bent ook wel eens tijdelijk doof als je in een vliegtuig zit dat de daling heeft ingezet.”

De doofheid ging echter niet meer over. “Besloten werd in het ziekenhuis dat ik buisjes in mijn oren moest.”

Dokter Pothof

Dit bleek het euvel ook niet te verhelpen. “Dokter Pothof van het Lucas-ziekenhuis in Winschoten kwam er uiteindelijk achter dat ik de Ziekte van Wegener heb. Deze ziekte wordt gekenmerkt door ontstekingen van de wanden van de kleine bloedvaten. Deze ontstekingen kunnen zich in meerdere organen manifesteren. Bij mij dus in de nieren.” 

Karin werd meteen naar het UMCG gestuurd, waar ze negen weken moest verblijven. Zeven dialysebehandelingen van elk vijf uur verder, kon ze weer goed functioneren.

“Doordat mijn nierfunctie destijds erg laag was, kreeg ik ook suikerziekte, een bijkomend verschijnsel. Nadien, toen de waarden weer stegen, verdween dit weer….” En verder: “Het gaat bij mij sowieso met ups en downs. Eind vorig jaar waren mijn nierfuncties rond de 6,9. Het is zelfs al rond de 5 geweest, behoorlijk kritiek. Ik moest me in die periode ook voortbewegen in een rolstoel.”  

Ik heb het eigenlijk niet zo op operaties

Karin heeft pas laat besloten om zich ‘in te schrijven’ voor een nieuwe nier. “Ik heb het eigenlijk niet zo op operaties”, lacht ze. “Op aandringen van een aantal artsen heb ik me op de wachtlijst voor een donornier laten plaatsen. ‘Je bent nog in redelijk goede conditie. Ga ervoor’, vertelden ze me. Ik had altijd zoiets van: Zoals het nu gaat kan ik me aardig redden.”

“Je moet veel dingen plannen, en drie dagen in de week staan in het teken van de dialyse, maar ik functioneerde naar omstandigheden. Bovendien wil ik niet klagen. Ik ben bijvoorbeeld vorige maand nog vijf dagen op vakantie geweest naar de Moezel. Niet alleen uiteraard, maar met een vriendin die weet wat ik heb, en kan handelen als er wat misgaat. Ook heb ik, als ik weg ga, alle medische papieren bij me. Ook toen. In een ziekenhuis in Trier heb ik me in de vakantie laten dialyseren.”

Paraat staan

Nu Karin op de wachtlijst staat voor een nieuwe nier, moet ze altijd paraat staan als er plots een donornier ter beschikking komt. “Je moet binnen twee uur in het ziekenhuis kunnen zijn. Ik heb dan ook altijd mijn telefoon binnen handbereik. Ook staat er een koffertje met nachtkleding en dergelijke klaar.”

Volgens Karin gaat een levende donornier, mits die niet wordt afgestoten, in de regel twintig jaar mee, en een nier van een overledene circa vijftien jaar. Haar zoon heeft al aangeboden een nier aan haar af te willen staan, maar dat vindt Karin geen goed plan. “Hij is een alleenstaande vader met drie kinderen. Dat wil ik niet.”

Nationale Donorweek

Meer over de Nationale Donorweek: http://www.nationaledonorweek.nl/Start.html


 


Auteur

Arjan Brondijk Redacteur