De tekeningen van Wim Romijn (11)

Vriescheloo

De Groningse kunstschilder, illustrator en auteur Wim Romijn geniet internationale faam als paardenschilder. Daarnaast schildert hij landbouwhuisdieren en wildlife. Zijn ontwerpen en illustraties dienden voor de vervaardiging van wenskaarten, kalenders, posters, borduurpakketten, portfolio’s en giclées. Hij toont op gezette tijden op deze site één van zijn tekeningen.... Dit keer krachtpatsers.

Direct na het ochtendmelken heeft de veehouder zijn trekpaarden ingespannen. De hevige regenval van de laatste dagen heeft de zavelgrond van de bietenakker drassig gemaakt. Vandaar dat hij heeft gekozen voor een driespan, maar desondanks blijft het aanpoten voor de merries.

Er zijn twee kampen; de liefhebbers van het sportpaard die met een meewarige blik hun schouders ophalen bij het aanhoren van verhalen over krachtpatserij onder trekpaarden en dan hebben we de veel kleinere groep van fervente koudbloedaanhangers voor wie paarden alleen trekpaarden zijn.  Ik heb met dat gegeven altijd rekening gehouden. Mijn waarneming van een sensibel bloedpaard (volbloed) in een weiland dat bij het urineren in paniek weg stoof en daarna geruime tijd zijn plas ophield omdat het zo geschrokken was van een klapwiekende fazantenhaan een aantal meters verderop, vertel ik niet in kringen van het trekpaard, het zou ergernis oproepen.

Op boerderijen waar nog gebruik werd gemaakt van paardentractie, zag ik vooral trekpaarden aan het werk en bovendien voedde ik mij op deze adressen met bijzondere verhalen over dit ras. Vanuit een gevoel van mededogen en blijdschap over de goede afloop, schilderde ik meerdere keren het driespan trekpaarden dat bij het op wintervoor ploegen betrokken was bij een incident. Een van de drie paarden geraakte op de kopakker (keerpunt) in een sloot en trok de andere twee met zich mee. En dan de strijd die de bejaarde boer voerde, tot er hulp kwam opdagen, om het hoofd van het onderste paard boven water te houden doordat de merrie onder het massale gewicht van de andere in ademnood kwam en na enige tijd het bewustzijn verloor.

Af en toe heb ik mijn verwachting ten aanzien van de kracht van het trekpaard wat moeten bijstellen, zoals bij het verloop van een paardentrekwedstrijd in Vlaanderen waarbij beladen sleden werden voortgetrokken. Een imposante Fjordenmerrie met billen als van een Nijlpaard, zo zwaar  dat ze bijna op haar hakken hingen, zat nog volop in de wedstrijd terwijl meerdere trekpaarden na twee mislukte pogingen als wegwerp-bodybuilders aan de kant stonden. Het voelde alsof het ras mij in mijn hemd zette; eigenlijk een bewijs hoe verknocht ik ben aan het trekpaard.
 


Auteur

Arjan Brondijk Redacteur