Klots - Jong Winschoten (column David Stolk)

Winschoten

In tegenstelling tot de eerste maandagavond van november staat de tweede maandagavond traditiegetrouw in het teken van de lokale kunst, cultuur en historisch besef. Op de avond van Leutje Adrillen houdt Stichting Oud Winschoten haar jaarlijkse donateursavond.

Ik wilde daar uiteraard graag heen. Mijn vrouw wees mij erop dat vrienden Erik en Arjan ook heen zouden gaan. Ik belde de ene of ik mocht aansluiten en de ander berichtte terug: ‘Most zulf een koart regelen.’ De laatst genoemde vriend had twee kaarten, eigenlijk één maar die telde, bij navraag, voor twee.

Tevens appte deze vriend de tijd dat ze hadden afgesproken en eindigde het bericht met ‘geen drank’. Dat snapte ik niet, maar hij bleek de volgende dag aan zijn knie te worden geopereerd. Hij verwachtte solidariteit daarin. Ik kom graag op tijd dus ik vervoegde mij naar De Klinker en kocht bij de ingang een kaart. De twee heren die de kaartverkoop regelden, kende ik van het groeten en ik vroeg hen of hij veel bezoekers verwachtte. ‘Ze krijgen een boekje, dus dan komen ze wel.’ Naast de rode balie wachtte ik op mijn vrienden en ik zag heel veel oud-Winschoters binnendruppelen. Rond kwart voor acht waren wij compleet en voor de vorm en solidariteit namen we gedrieën een glaasje prik.

Veel sterkte en succes

Onderweg naar de garderobe en de bar wensten veel mensen Erik heel veel sterkte en succes morgen. De zaal zat bomvol. Er waren nog een aantal plaatsen vrij, maar daar stond een bordje gereserveerd op. Wij vroegen aan Bert, een van de bestuursleden, waar hij plaatsen voor ons had gereserveerd. De avond kabbelde heel prettig voort. Een paar woorden van de voorzitter, films van het Winschoter Stadsjournaal, een aantal huishoudelijke mededelingen (contributie) en een boekpresentatie. Een dergelijk evenement loopt altijd uit. Maar het vloog voorbij. Eindelijk konden wij ons om kwart voor elf aan de bar vervoegen.

De jongsten

Mijn vrienden zijn net vijftig, maar nog steeds waren wij de jongsten. Al snel vervoegden zich bij ons de club van het Winschoter Stadsjournaal en gelijkgestemden. Het gesprek was al snel op niveau. Consumptiebonnen gingen van hand tot hand. Bestuurslid Bert liep langs en zei en passant: ’Weer grote verhalen?’ Wij antwoordden dat het dom gekwak op niveau was. Erik kreeg nog steeds veel medeleven over zijn aanstondse operatie. Harrie vroeg hoe laat Erik ons verwachtte in het Martini Ziekenhuis. Robert vroeg Harrie of hij een mand wilde regelen voor vijf euro. Harrie antwoordde of het ook vijf euro vijftig mocht zijn.

Aan de bar besloten wij donateur te worden van deze Stichting Oud Winschoten, want, zo wij dachten, zijn ze wel aan wat verjonging toe. We gaven ons direct op en het toegangskaartje van de avond werd direct verrekend met de contributie. Tevens hebben wij direct het idee geopperd om met ons drieën een jeugdbestuur te vormen.

Nieuw onderkomen

Door de sloop van de oude bibliotheek zocht de stichting een nieuw onderkomen en dat hebben ze gekregen in het oude ziekenhuis, maar in de nieuwe vleugel. De derde ingang rechts, zo wist de voorzitter te vertellen. Daar zou alles een mooie plek krijgen. De solidariteit met onze, te opereren, vriend was al net zo snel verdwenen als dat het geboren was. Na het zoveelste rondje hebben wij, als jeugdbestuur, een eigen plek gevraagd in het nieuwe onderkomen. Een soort oudere-jongerenhoek. De avond van Oud Winschoten was als vanouds. Gelukkig komt het Winschoter Stadsjournaal in maart weer.


Auteur

Arjan Brondijk Redacteur