De tekeningen van Wim Romijn (20)

Vriescheloo

De Groningse kunstschilder, illustrator en auteur Wim Romijn geniet internationale faam als paardenschilder. Daarnaast schildert hij landbouwhuisdieren en wildlife. Zijn ontwerpen en illustraties dienden voor de vervaardiging van wenskaarten, kalenders, posters, borduurpakketten, portfolio’s en giclées. Hij toont op gezette tijden op deze site één van zijn tekeningen.... Dit keer Brouwerspaarden.

Gelet op de leeftijd van hun warmbloedpaarden, vindt brouwerij Heineken dat de tijd is aangebroken om  ze te vervangen en opzoek te gaan naar jonge paarden die reclamewagens kunnen voorttrekken. De voorkeur gaat opnieuw uit naar zware warmbloedpaarden, doch de extra zware klassieke Groningers moeten met een kaarslichtje gezocht worden. Trekpaarden hebben kracht en massa, maar voor het showelement iets te weinig temperament (niet alle brouwers denken daar hetzelfde over). Lichtvoetige Franse en Duitse koudbloedrassen zijn ook overwogen, maar tenslotte valt de keuze op Shires. 

Heineken

Gé en Hans treden in 1984 bij Heineken Brouwerij Nederland in dienst. Op de dag na hun aankomst gaan de in Engeland  gefokte en beleerde paarden hun kunnen tonen aan de voltallige directie. Bij het commando  ‘walk on’  volgt geen reactie. Na de herhaling van die woorden, ondersteund door een lichte aanraking met de zweep, ontrolt zich een bloedstollend spektakel  in een straat vol met geparkeerde auto’s. Gé springt met alle kracht naar voren, Hans met dezelfde vaart naar achteren en ze wisselen dit springgedrag telkens af in tegengestelde richting. Dan naar links, weer naar rechts gevolgd door een steigeractie van beide paarden. De directie houdt het voor gezien en keert terug naar kantoor.  De koetsiers blijven met hartkloppingen beduusd achter, besluiten los te koppelen en na te praten. Het is duidelijk, al hun energie en tijd moeten gestoken worden in het beleren van de groene paarden. Het zal een zware klus worden.

Voorgeschiedenis

Ze kennen de voorgeschiedenis van de paarden niet en dit incident draagt er ook niet toe bij dat de paarden snel hun vertrouwen zullen schenken. Het wordt al snel duidelijk; Gé is zeer éénkennig, wantrouwend naar mensen toe en iedere verzorger weet dat in een beangstigende situatie Gé zijn lange benen gaat gebruiken. Om zijn vertrouwen te winnen, legt een koetsier een zakdoek die hij een tijdje op de blote huid heeft gedragen, in de lege voerbak. De volgende morgen duurt het uren, dwingt het tot veel geslijm en kost het brokjes voordat de eerste tekenen van vertrouwen in de verzorgers zichtbaar worden. De benen van Gé hebben immer respect afgedwongen en het heeft jaren geduurd voordat hij uit de hand kon worden beslagen en niet meer in de speciaal voor hem gebouwde travalje (hoefstal) hoefde.

Met veel geduld en tact hebben de koetsiers de paarden zover gekregen dat ze gelijk opwerkten; de immer dribbelende, temperamentvolle  Gé is rustiger geworden en Hans wat vlotter. Als Hans voor één keertje naast een ander rustig paard komt te lopen, staakt hij zijn trekwerk voor de bierwagen in het centrum van Amsterdam. Hoe begripvol en met geveinsd geduld hij ook wordt bejegend, hij weigert en dat werkt aanstekelijk op het andere paard. De paarden worden uitgespannen en naar de stallen geleid. Koetsiers en verzorgers hebben de bierwagen (gewicht van  bijna 4.5 ton) naar de stallen teruggeduwd.

Nog nooit een dag ziek

Gé, nog nooit een dag ziek geweest, is vijftien jaar geworden, had een schofthoogte van 1.84 meter en woog 820 kilo. Hans ging in 1996 met vervroegd pensioen, heeft in zijn beste jaren 1000 kilo gewogen bij een schofthoogte van 1.89 meter. Hij beantwoordde aan het beeld dat veel fokkers van Shires hebben, lui en aan niets anders denkend dan aan voedsel. Verder een ongecompliceerd paard.

Heineken is de enige Nederlandse brouwerij met eigen paarden (niet in  bruikleen). Maar meer lovenswaardig is de keuze dat de paarden eens met pensioen mogen gaan. Zo waren er in een weiland Heineken warmbloedpaarden van dertig jaar en ouder te zien.

Het lot dat zoveel paarden boven het hoofd hangt, na een aantal omzwervingen via de handel op een paardenmarkt terecht te komen en nadat manen en staartharen zijn afgeschoren  naar het slachthuis gebracht te worden, blijft deze paarden bespaard.
 


Auteur

Arjan Brondijk Redacteur