Klots - Schoolreis (column David Stolk)

Langs het hockeyveld praatte ik met een moeder over de verschillende invullingen van de meivakanties. Zij wist mij te vertellen dat mijn dochter binnenkort op kamp zou gaan. Ik hoopte dat ze een schoolreis bedoelde want ik geloof niet dat zij vrijwillig op een kamp zou gaan.

Thuisgekomen heb ik dat, als verantwoord ouder, uiteraard even gecontroleerd en inderdaad ze gaan drie volle dagen op schoolreis. In de buurt van Kollum, diep in de krochten van Friesland. Een plek waar ze elkaar bij elk dorpsfeest naar het leven staan en het Friese dialect nog Middeleeuwse invloeden heeft.

Een aantal weken geleden mocht ik meespelen in het gerenommeerde Winschoter Schooltheater. Een van de medespelers was een oude meester van mij. Van wie ik nog bezielend onderwijs heb gehad in klas 3 en 4. In mijn tijd mocht je al vanaf klas 3 (groep 5) mee op de grote schoolreis. Naar Ameland. Ik herinner mij nog veel. Naarmate je ouder werd, mocht je verder achterin de bus zitten en zo hard mogelijk zingen. De meester van klas 5 en 6 hield nogal van marsliederen en deze zongen wij dan ook uit volle borst wanneer we door de duinen wandelden en van de boot naar kampeerboerderij marcheerden. ‘Door de
bossen, door de heiden, door een zondronken land…’ en ‘Wien Neerlands bloed door de aad’ren vloeit.’

Ik vroeg mijn dochter of zij wel wist dat zij op schoolreis zou gaan. Ja dat wist ze en dat heet op kamp trouwens. Of ze daar zin aan had, vroeg ik. Wetende dat zij niet warmloopt voor externe logeerpartijen. Dat antwoord bleef een beetje in het midden. Ik speurde vervolgens in de paperassenstapel van school of ik iets gemist had. Ik belde mijn schoonmoeder, die doorgaans beter op de hoogte is, of zij er iets van wist. Dat wist ze en ze had onze dochter er ook al op voorbereid. Ik vroeg mijn schoonmoeder of de kampleiding geen assistentie nodig had. Dat was al geregeld. Jammer, want ik houd wel van externe logeerpartijen.

Mijn oude meester vertelde achter de schermen in De Klinker honderduit over de memorabele schoolreisjes. Ik herinnerde hem aan de Spartaanse onderkomens, het smokkelspel, het Boze Oog en uiteraard de laatste avond, kusjesavond. Ik dwaal af in
gedachten naar mijn eerste smok van Jolanda. Twee klassen hoger. Toen al. Ik vroeg hem hoe het was voor de meesters, juffen en begeleiders? Dat bleek een groot feest te zijn. Zoals een schoolreis hoort te zijn. Maar schijnbaar ook voor de verantwoordelijke instanties. Dat had ik er eigenlijk nooit achter gezocht, maar het klinkt natuurlijk heel logisch.

Na wat gespeur op de site van de basisschool van mijn dochter kreeg ik de bewuste nieuwsbrief toch onder ogen. In de brief werd duidelijk gevraagd naar een aantal begeleiders die mee wilden op het kamp. Schoolreis dus. Ik vroeg haar waarom zij mij die brief nooit had gegeven. Na veel gepruttel en tegenstand kwam het hoge woord eruit. De meester en de hoofdjuf hadden specifiek gevraagd deze brief aan oma te geven. Natuurlijk reageerde ik in eerste instantie verbolgen en verbaasd.

‘Ja, juf zei dat het anders veel te gezellig zou worden als wij op bed zouden zijn.’ Ik wist niet wat ik hiervan moest vinden. Ik
vroeg mijn dochter wat ze tegen de juf en meester had gezegd. Ze antwoordde vlot: ’Dat ik dat wel snapte.’