In Memoriam - Klaas Ritsema

'Moi'... 'Moi'... 'Sta jij hier ook met je spullen?'... 'Nee, geen tijd'... Klaas knikte, draaide zich om en verdween uit zicht. Waar hij naar toe ging liet zich raden, het Radio- en Speelgoedmuseum aan de Boslaan in Onstwedde. De plek waar vandaag, tot 20.00 uur, afscheid van hem kan worden genomen. Klaas Ritsema stierf dinsdag op 62-jarige leeftijd. Vorig jaar werd bij hem kanker geconstateerd.

De eerste keer dat wij elkaar spraken was een aantal jaren geleden. Wij hadden elkaar daarvoor al een aantal keren begroet, maar tot een gesprek was het nooit gekomen. Klaas had bijna nooit tijd, oogde steevast gejaagd, was onrustig. Waarom was mij een raadsel. Bij mijn wandelingen langs het Radio- en Seeplgoedmuseum zag ik bijna nooit een bezoeker.

Van horen zeggen kende ik wat verhalen over hem. Zo kwam ik te weten, dat personen die vóór de introductie van het informatieservicenummer - eind jaren tachtig, begin jaren negentig - gebruik wilden maken van het streekvervoer altijd bij hem aan konden kloppen. De Knoalster 'busdienstenwonder' kende namelijk nagenoeg alle dienstregelingen in Nederland uit zijn hoofd. Een man van de tijd, toen al.

Maar wie was deze man nu echt en waarom stak hij zoveel tijd in een museum, waar - zo concludeerde ik - weinig mensen in geïnteresseerd waren? Ik besloot hem te bellen voor een afspraak.

'Een interview voor de krant? Dat kan'

'Ja, ik dacht, ik wandel vaak langs het museum, en het.....'

'Maar, je bent nog nooit binnen geweest', vulde Klaas aan. 'Liever naar musea ver weg, dan dicht bij huis. Het gras is altijd groener bij de buren...'

De afspraak met die rare man was gemaakt. Eerlijk gezegd, met tegenzin. Fatsoenlijk blijven, maar eigenlijk had ik hem willen zeggen: Graag of niet hoor!

De begroeting op de afgesproken dag was eveneens niet hartverwarmend, en de vraag of ik koffie wilde klonk als een bevel. Ook nu maakte hij een gejaagde indruk. En ook nu begreep ik niet waarom. Hij en ik waren de enige twee personen in het museum, en tijd dat ik daar was, kwam er ook niemand binnen. De ouderwetse grijze telefoon rinkelde niet.

Tijdens de rondleiding in het kleine knusse museum praatte Klaas honderduit. Hij bleek een rasverteller. De passie voor zijn objecten, waarvan een groot aantal een paar eeuwen oud, werkte aanstekelijk. Oorsprong, werking, historie en de relatie tot de huidige, door hem verafschuwde, moderne elektronica werd door hem haarfijn uitgelegd. Voor ik het wist waren er bijna drie uren verstreken.

Met een ferme handdruk namen wij afscheid van elkaar. Eenmaal op het smalle trottoir, dat vóór het museum langs loopt, keek ik om voor een laatste groet. Klaas was alweer verdwenen. Druk, geen tijd, onrust.

Afgelopen dinsdag haalde de tijd hem definitief in. De herinnering aan een markant persoon blijft bestaan. Rust zacht!