Commentaar - Wat is het geheim van de Zwarte Cross?

Aan tafel twee generaties Jan Terlouw. De oud-politicus en auteur met zijn kleinzoon en naamgenoot. Beiden staan dit jaar op de Zwarte Cross, het megaspektakel dat ieder jaar wordt gehouden onder de rook van Lichtenvoorde. Tijdens het interview worden er de geijkte beelden vertoond, van zuipende jongeren, stuntende motoren en een hossende menigte. De toon is weer gezet.

Leon Verdonschot, de zelfbenoemde festivalkenner bij uitstek, is ook aanwezig. Hij schuift in het tv-programma op gezette tijden aan om 'den mensch' kennis te laten maken met enkele van de vele honderden festivals die jaarlijks uit de grond worden gestampt in Nederland. Knikkend naar Jan en Jan Terlouw sluit Verdonschot zijn praatje af met 'en je kunt natuurlijk dit weekend naar de Zwarte Cross....'

Nee, Leon, dat kun je niet. Tenzij je in het bezit bent van een geldig toegangsbewijs natuurlijk. Voor deze editie van de Zwarte Cross is namelijk al bijna een half jaar geen kaartje meer te krijgen. Nog voordat er nog maar één artiest was aangekondigd, moest de organisatie, Feestfabriek Alles Komt Goed B.V., het bordje 'Stijf uitverkocht!' op de digitale muur hangen.

Hoe is dit in vredesnaam mogelijk?, zullen velen, onder wie menig festivaldirecteur, zich luidkeels (en knarsetandend) afvragen.

Waar PinkPop-directeur Jan Smeets, om een aanzienlijk aantal bezoekers op de been te brengen, op de proppen moet komen met wereldacts als Rolling Stones, Bruce Spingsteen of Rammstein, aangevuld met een hele trits subtoppers, durft Zwarte Cross het aan om bijvoorbeeld wat rappers, huppeltrutje Rondé, de gruwelijk vals zingende Heino (Ja die, en ja, hij leeft nog) of een Usb-stickjockey op het hoofdpodium te zetten.  

Onder het mom van 'Niks is onmogelijk', het thema dit jaar, lijkt niemand op het gigantische festivalterrein hier om te malen. Hoewel er een paar honderd artiesten optreden op tientallen podia is de Zwarte Cross namelijk meer dan muziek alleen. Het is een totaalpakket, een bizarre mix van motorcross, theater, acts, culinaire hoogstandjes, vette hap, rare fratsen, stunts en - dit keer - zelfs een dartpartij tussen Michael 'Mighty Mike' van Gerwen en Raymond van Barneveld.

Gehuld in spuuglelijke door de organisatie ontworpen T-shirts gaat het drie dagen lang van links ta-ta-ta-ta-ta-ta naar rechts ta-ta-ta-ta-ta-ta. 

Een verklaring voor het succes is misschien wel, dat een door de wol geverfde Zwarte Crosser het een currywurst zal zijn of er 'grote namen' op de podia staan. Aanwezig zijn lijkt het belangrijkste. Je moet er simpelweg bij zijn geweest anders heb je wat gemist, dat idee.

Vergelijk het met de superhandige augurkenpeller van TellSell, die je moet hebben omdat anders je keukenset niet compleet is. Je hebt dit onding niet nodig, onbewust weet je dit ook, maar je schaft het toch aan, zoiets. En als je er als organisatie in slaagt dit voor elkaar te krijgen, heb je het ultieme bereikt.

Waar Jan Smeets c.s. waarschijnlijk al lang en breed bezig zijn contacten te leggen met de U2's van deze wereld, schijnt De Feestfabriek bij Zanger Rinus te hebben geïnformeerd of hij en diens Romana half juli 2020 een gaatje hebben in hun agenda.

'Moet ik de scooter ook meebrengen?'

'Natuurlijk kerel, tot volgend jaar'