Klots - Goedkoop (column David Stok)

Een avond in het ouderlijk huis brengt je tot andere inzichten. Normaliter verslind ik nieuws, actualiteiten en achtergronden. Zo ook mijn ouders, althans dat dacht ik. Tegenwoordig verslinden zij het zo genoemde ‘slow-tv’.

Bij voorkeur de vernieuwde producties van Omroep Max. Wij keken onder andere naar Max-versie van de Vakantieman. Zelfs het ‘Gezellig hè’ en de ‘Aanwijskaart’ zijn overgenomen. Er was een item over het mondaine Kurhaus op Scheveningen. Het kwam er op neer dat het stoffig was, de tapijten versleten en de badkamer slecht afgekit. Zelfs de bedden waren doorgezakt. Toch niet iets wat je verwacht voor een bedrag van ruim 200 euro. Op dit programma volgde ‘We zijn er bijna’. Een groep oudjes met sleurhutten werd gevolgd op hun reis, in dit geval naar Albanië.

In de afgelopen twee decennia moet veel voor weinig. Luxe is ineens weggelegd voor Jan met de pet. De jeugd van tegenwoordig is niet meer tevreden met een biervakantie op de Appelhof in Terschelling of in een duinpan in Renesse. Nee, het zijn nu reizen naar resorts in Turkije, Chersonissos of twee weken onder narcose in Sunny Beach. De vluchten naar de
diverse oorden zijn goedkoper dan ooit. Maar natuurlijk wordt er wel geklaagd over de gebrekkige service en de beperkte beenruimte. Voor 29 euro naar Barcelona. Met de NS kom ik voor dat bedrag niet eens in Assen.

Sinds Ome Dirk Scheringa uit Wognum iedereen met een telefoonnummer geld voor weinig gaf, kocht iedere buurman een grote televisie en een Opel Astra. Luxe voor iedereen. Dat geld voor weinig bleek achteraf nogal tegen te vallen. Waar vroeger op een verjaardag Canei werd gedronken en een rolletje augurk met boterhamworst werd gegeten of in het meest luxe geval een gevuld eitje naar oma’s recept, volstaat nu alleen nog pink prosecco en een luxe tapas buffet van de traiteur. En niet van de traiteur om de hoek want die is te duur.

In mijn tijd op de hotelschool op Scheveningen was het Kurhaus nog top of the bill. De kleinste kamer kostte ruim 500 gulden (omgerekend 500 euro nu). Nu moet het goedkoop. De dames van de schoonmaak krijgen nog geen tien minuten om elke kamer schoon te maken. Om de prijs te drukken en het hotel zo vol mogelijk te krijgen. Dat gaat ten koste van alles.

De lieve mensen op leeftijd in het programma ‘We zijn er bijna’ waarderen het kleine nog. Een vriendelijke dikkerd uit Veenendaal wast zijn broek in zijn voetenbadje. De buurvrouw schilt de meegenomen aardappelen en de feestcommissie is druk met het organiseren van de Bingo-avond. Misschien kan men alleen het kleine waarderen als je de oorlog of de jaren
’50 hebt meegemaakt. Aan het einde zie ik drie grijze bierbuiken een bommetje maken. De vrouw maakt een filmpje op haar iPhone. Het programma loopt op zijn einde. Ik kijk naar rechts en zie mijn ouders knikkebollen. Die zijn er ook bijna.