Klots - Meisjes worden meiden

Mijn dochter moest onlangs een hockeywedstrijd spelen in Bedum. Op zich is dat niet heel bijzonder, maar ze moesten voor het eerst op een heel veld spelen en dat is nogal een verschil. Van een half veld naar het grote veld. Dat vergde nogal veel van de meiden. Vooral op het gebied van conditie en uithoudingsvermogen.

Voorafgaand aan de wedstrijd gingen ze daadwerkelijk inlopen en inspelen. Het hockey zag eruit als echt hockey en ik zag een
meisje een grote meid worden. De minder ervaren teamgenootjes volgden haar aanwijzingen in de verdediging.

Ik ging aan de andere kant van het veld staan. Bij de twee coaches. Het viel mij op dat er bijna meer ouders aanwezig waren dan spelers. Er werd ook nauwelijks gecarpooled. Ook had ik het idee dat de supportersschare van Winschoten vele malen groter was dan die van de thuisclub. Stukje beleving. Deze beleving was bij de coaches ook aanwezig. Vooral het eigen kroost kreeg ervan langs vanaf de zijlijn. Aan de coaches had ik vooraf gevraagd niets dan positief te zijn over mijn kroost. Dat lukte ten dele. Vooral omdat ik koffie voor ze had gehaald. Hoewel gehaald…., de koffie werd gebracht door de mevrouw van het clubhuis, want de koffie was nog niet klaar toen ik erom vroeg. Driewerf hoera voor de gastvrijheid van HC Bedum.

Het duurt nog ampel een schooljaar en de meisjes gaan naar het voortgezet onderwijs. De meisjes worden dan echt meiden. Zij gaan de straat in. Jongens vliegen achter hen aan en zij achter de jongens. Daar wil ik nog niet aan denken. Op een gegeven moment maken zij de gang naar het Marktplein in Winschoten. Ook die gedachte werp ik verre van mij. Op de elftalfoto van het team ter ere van het negentig jarig bestaan van de hockeyclub stonden meisjes van 9 naast meiden van 11. Het verschil was pijnlijk duidelijk.

Tegen het einde van de tweede helft kreeg het nieuwbakken team van HCW het moeilijk. Ze stonden met 2-1 voor en er werd door de thuisspelende club drukgezet. Uiteraard geholpen door een thuisfluiter met een microfoon aan zijn oor. Net echt. Ook de coaches stonden onder druk. Ik kon niet anders dan mij met hun aanwijzingen te gaan bemoeien. Ik voelde mij als Johan Cruyff die de tribune afdaalde om Leo Beenhakker te helpen. Echter, de coaches bleken amper gecoached te kunnen worden. De koffie was op en de spanning was om te snijden. Zelfs de eigen dochters kregen van de coaches een veeg uit de pan. Na de zwaarbevochten overwinning was er taart. Dat ging erin als Ketellapper.

Er werd geëvalueerd en vooral erg gelachen. Ook de coaches kwamen weer bij zinnen. Een vroeg of er al bier geschonken werd. Er moest wat stoom afgeblazen worden. De meiden van de verschillende leeftijden gingen als een echte groep met elkaar om. Meisjes en meiden. Ik kwam binnen en mijn dochter kwam direct naar mij toe en viel in mijn armen. Ze was moe. Gelukkig zijn meiden af en toe nog meisjes.