Blog Monique Postema uit Oude Pekela over opvoeden - Leren fietsen

Monique Postema uit Oude Pekela wil in haar werk als reflexintegratie therapeut/kindercoach zoveel mogelijk kinderen op een positieve manier tot ontwikkeling laten komen. Met kleine korte verhaaltjes wil ze de lezer laten nadenken over opvoeding, zonder belerend te zijn. Vandaag haar derde blog: Leren fietsen.

 

Leren fietsen

Misschien herken je het wel van je eigen kind. Als er wat nieuws moet worden geleerd dat je kind zegt: dat kan ik niet. Ook nog met volle overtuiging. En dat je kind dit eigenlijk al direct zegt nog zonder ook maar iets te hebben gedaan.

Jij moedigt je kind aan, ja dat kun jij ook wel. Proberen is leren. Toch kan een kind best in dit gedrag blijven en zichzelf overtuigen. Overtuigen dat het toch niet gaat lukken.

Met een klein extra woordje lukt het soms wel om weer wat ruimte te krijgen in deze gedachte. Dat is door te zeggen, klopt je kunt het nog niet. Het is een klein woordje, waarmee je subtiel aangeeft dat het best mogelijk is dat je het gaat leren.

Wat heeft dit nu met fietsen te maken? Dat ga ik met je delen.

Kinderen die bij mij komen hebben vaak wat extra moeite om nieuwe dingen te leren. Ik geef ze vaak een oefening mee.
En ja als ik die voordoe lijkt het allemaal heel makkelijk. Ik zie de bedenkelijke uitdrukking op hun gezicht en hoor ze zeggen 'dat kan ik niet'.

Dan stel ik de volgende vraag. Kun jij fietsen? Het antwoord is tot nu toe altijd ja geweest. De meeste kinderen leren in Nederland fietsen. De een heeft het wat eerder onder de knie dan de ander.

Dan stel ik de volgende vraag. Kon je dat in één keer. Dan schudden ze vaak het hoofd, nee dat lukte niet in een keer. Dan vraag ik nog eens, maar nu kun je wel fietsen. Daarop wordt dan bevestigend op gereageerd.

Dan ga ik even terug met ze in de tijd. Had jij eerst een fiets met zijwieltjes. Bijna schot voor open doel want zo beginnen de meeste kinderen toch met leren fietsen.

Dan ga ik door in het verhaal. Toen op een dag haalde papa of mama de wieltjes er af en ging je oefenen. Papa of mama rende maar steeds achter je aan. Moesten enorm hijgen en gilden dan ook nog, hou je stuur recht!

Dan verschijnt er vaak een glimlach op het gezicht van het kind.

Remmen was ook nog een hele kunst, eerst deed je maar wat. Viel je om, of lande je in de heg van de buurvrouw. Meestal komt er dan een verhaal opgang, en krijg ik de fiets avonturen te horen. Dat zijn echt leuke verhalen die met plezier met mij worden gedeeld.

Misschien denk je nu, Monique waar gaat dit heen? Lees nog even door, je snapt zo waarom ik dit verhaal vertel.

Dan vertel ik aan de kinderen. Je hebt veel geoefend en wil ook graag op de straat fietsen toch? Best een beetje spannend. Alleen je kunt al best goed fietsen en ook goed remmen toch? Dan mag je ook op straat fietsen. Je hoort papa en mama nog bijna gillen, houdt dat stuur recht. Ja, je racet nu ineens langs de geparkeerde auto’s.

Meestal zie ik dan ook een lach bij de ouders op het gezicht en kijken elkaar aan en kunnen dit verhaal vaak bevestigen.

Dan vertel ik aan het kind, alle dingen die jij nieuw leert gaan net als fietsen. Met kleine stapjes. Je mag slingeren, je mag oefenen en weet dat jij op een dag het kunt. En dat doordat je blijft oefenen het op een dag kunt, zonder er over na te denken.
Gebruik het verhaal over het fietsen ook bij je eigen kind.

Het verhaal is herkenbaar en door dit verhaal krijgt je kind weer wat meer vertrouwen in zich zelf. De motivatie om iets nieuws te leren komt dan meer van binnen, en dan gaat het makkelijker. Als ik zelf terug denk hoe wij hier door de straat hebben gerent met ons kind krijg ik zelf altijd een glimlach om mijn mond.

Ik zie haar nog wiebelen, dat gespannen kopje, de landing in de heg. Maar ook het trotse gezicht toen ze riep kijk mam ik kan het alleen.

Meer informatie

Meer informatie op www.moniquecoachtkids.nl.