De vrolijke erfenis van de kapelaan

De carnavalsvereniging Kloosterwiekers in Ter Apel bestaat 55 jaar. En dus begint Prins Wim de Eerste vrijdagavond heel uitgelaten aan zijn ‘regeringstermijn’.

Prins Wim heet in het dagelijks leven Wim Eilert. Onder die naam zet hij zich met ernst als vakbondsman in voor treinpersoneel in het hele land. Als prins van Ter Apel is hij de komende weken vooral vrolijk. Vrijdagavond begint zijn ‘regeringstermijn’.

,,Dan krijg ik van burgemeester Jaap Velema van Westerwolde de sleutel die me de macht in Ter Apel geeft’’, vertelt Prins Wim. ,,Die macht houd ik tot aswoensdag. Het is mijn eerste periode als prins en ik verheug me daar op. Zeker omdat we als De Kloosterwiekers jubileren.’’ Die carnavalsvereniging bestaat 55 en daarmee 5 keer 11 jaren. En dat getal 11 is in de wereld van het carnaval een reden om te vieren.

Wie zich net zo verheugt op het jubileum, is Hein Bokel. Hij stond 55 jaar geleden mede aan de wieg van de vereniging, met mannen als Ben Winkel en Mans Westen. Dorpsgenoten die niet meer leven.

,,Dat geldt helaas ook voor Dirk ten Dam’’, vertelt de 86-jarige Bokel. ,,Hij was indertijd kapelaan van de Willibrordusparochie en kwam met het idee voor een carnavalsverenigingvroeg me om in de Raad van Elf te gaan zitten. Ik was pas getrouwd, vond mezelf eigenlijk te oud maar zei uiteindelijk ja.’’

Met een praam over het kanaal

Zo deed het carnaval zijn intrede in het zuid-oosten van Groningen. De eerste winters werd het feest gevierd in Hotel De Posthoorn. ,,In 1968 organiseerden we de eerste optocht’’, blikt Bokel terug. ,,Een optocht over het water. De Raad van Elf voer in een praam over het Stads-Ter Apelkanaal, aan de kant liepen schoolkinderen mee.’’

De Kloosterwiekers maakten een jaar later een eigen praalwagen waarmee ze door het dorp reden. En langzaam maar zeker gingen ook andere dorpsgenoten meedoen, van alle gezindten. Want een exclusief Rooms feest was het carnaval in Ter Apel nooit.

Bokel zag met genoegen hoe de optocht langer werd, hoe steeds meer toeschouwers langs de route stonden. ,,Ik maakte dat alles van dichtbij mee, want ik bleef lid van de Kloosterwiekers. Ook dit jaar doe ik mee aan de optocht. Ik vind het geweldig dat het carnaval zo’n sterke traditie is geworden in het dorp.’’

Een inktzwarte bladzijde heeft die traditie wel. In 2015 reed een auto door een omheining tegen een praalwagen aan. Een 33-jarige vrouw kwam bij dat ongeval om het leven. ,,Dat was een vreselijke gebeurtenis die ook zijn plek in onze 55-jarige geschiedenis heeft’’, zegt Robert Dreier.

Hij is ook al jaren Kloosterwieker en medeverantwoordelijk voor het goede verloop van de optocht. ,,Die is dit jaar op 22 februari. Zeker 50 wagens rijden mee. Onze eigen praalwagen is gloednieuw, we hebben hem in de afgelopen maanden gebouwd en hij wordt binnenkort ingewijd. Met die nieuwe wagen luisteren we ons jubileum op.’’

Prins Wim krijgt een ereplek op die wagen en gaat genieten van de tocht maar ook van de activiteiten op de dagen daaraan voorafgaand: het bezoeken van scholen, het geven van fruitbakjes aan zieken en senioren, het luidkeels schreeuwen van Alaaf! bij andere gelegenheden. Zo wordt het vrolijke geschenk dat de kapelaan aan Ter Apel gaf, levend gehouden.