Uitgaan anno 2020: Snik, traan, zucht - column

Een gitarist annex pianist en een violist. Op het programma stond werk van Amerikaanse singer-songwriters. Normaliter ben ik niet van de snik-traan-zucht-liedjes, maar den mensch wil er op gezette tijden toch op uit.

Bij de ingang van het theater begroette een alleraardigste mevrouw de gasten. Onderwijl wijzend op een flacon met desinfectiemiddel (zo te ruiken water aangelengd met wat eau de cologne) informeerde ze of we klachten hadden. Mijn gedachten gingen terug naar een teamgenoot van voetbal, die op eenzelfde vraag van de trainer oreerde ‘Ja, ik heb last van een trekbal. Als ik inadem, schiet mijn ene bal omhoog’. Om niet bij voorbaat de toegang te worden geweigerd, antwoordde ik echter schaapachtig ‘Nee hoor, geen klachten’.

De twee artiesten deden hun best, de liedjes werden met veel Weltschmerz gebracht en na krap een uurtje kreeg ik zowaar zin in een cocktail van rattengif, cyaankali en een vleugje azijn. Het leven is immers kut, en beter wordt het niet. Althans dit jaar niet.

Daarvoor is de oorlogsretoriek van premier Rutte en consorten (‘We’ hebben het met z’n allen gedaan, en ‘we’ hebben dit met z’n allen afgesproken - Hoezo ‘we’, wie zijn ‘we’?) er bij velen te diep ingeworteld. 

Dat bleek toen we op de terugweg besloten een hapje te gaan eten, maar waar? Restaurant mogen immers nog maar dertig personen toelaten, en de kans was dus groot dat we nul op het request zouden krijgen. De tweede zaak die wij onderweg belden had, tot onze verrassing, nog plek. Op zaterdagavond nog wel. Toch een beetje vreemd.

Dat er nog mensen aan konden schuiven werd al snel duidelijk. Een jongedame, met handschoenen tot aan de ellebogen en een mondmasker, waarop menig Dutchbatter jaloers op zou zijn, probeerde ons de regels uit te leggen. ‘Grrblllmn do gezonnnn ontsmetprr bkkk bla bla’. Het was de bedoeling plaats te nemen op een stoel en deze plek niet te verlaten. Bestellingen konden middels een QR-code worden ingevoerd. Het eten en/of drinken, dat was bereid, c.q. was ingeschonken door maanmannetjes, zou dan door rondlopende collega-maanvrouwtjes worden geserveerd.

Wij besloten deze sciencefictionmovie aan ons voorbij te laten gaan, en – nadat we ons geld hadden teruggevraagd - huiswaarts te keren. Bij het verlaten van het pand klonk er iets van excuses van de uitbaatster, ‘Sorrcyy brrxx qq driyttttt’. 

Op weg naar de auto checkte ik voor de zekerheid de officiële RIVM-cijfers over het coronavirus in onze provincie, om te zien of ik iets had gemist. Dit bleek niet het geval, want het staat er echt: nul ziekenhuisopnames, nul positief geteste mensen.

Snik, traan, zucht…..