Voor Ronald Hut draait alles voortaan om Moekesgat

Ronald Hut blies mede de bekende camping Moekesgat in Ter Apel nieuw leven in. Hij nam zo een gok die, zo constateert hij na 5 zomers, goed heeft uitgepakt.

Camping Moekesgat in Ter Apel staat deze zomer voor het eerst sinds de heropening, 5 jaar geleden, wekenlang vol. Beheerder Ronald Hut is daar blij mee. Hij was mede verantwoordelijk voor die heropening.

De nu 54-jarige Hut kende de camping als kind al op zijn duimpje. Hij kwam er vaak om te zwemmen en te waterpoloën in de bijbehorende en gelijknamige natuurplas. Moekesgat was in die tijd een begrip voor kampeerders.

In het eerste decennium van deze eeuw werd de voorziening gesloten. De gemeente Vlagtwedde, eigenaar van het gebied, vond dat maar niets en riep ondernemers op met plannen voor een nieuwe camping te komen. Hut reageerde op die oproep, samen met twee mede-waterpoloërs.

‘De voorziening was 8 jaar dicht geweest’

,,Ons plan werd goedgekeurd en in 2014 werd de camping heropend’’, vertelt Hut. ,,Ik werd beheerder, betrok ook het huis op de camping. De voorziening was 8 jaar dicht geweest. Het was afwachten hoe ons project zou uitpakken.’’

De initiatiefnemers − van de twee andere is Wim Kruizinga nog bij Moekesgat betrokken − staken geld in sanitaire voorzieningen, een nieuw strand, een beachclub. En beetje bij beetje zagen ze hoe kampeerders zich weer meldden.

,,Helemaal vol stond de camping nog niet, maar deze zomer dus wel’’, zegt Hut. ,,Mede door de coronacrisis, waardoor meer mensen vakantie vieren in eigen land. Maar het is ook het vervolg van de opgaande lijn van de afgelopen jaren. Daardoor durven we ook nog meer te investeren, in chalets en een tipi-dorp.’’

‘Roeken nemen het plezier niet weg’

Die opgaande lijn maakt ook dat Hut zich voortaan helemaal richt op Moekesgat. Hij had een baan bij een kantoormeubilairbedrijf, maar stort zich nu helemaal op de camping. Daar verandert ook de aanwezigheid van die ene ‘plaaggeest’ niets aan: een roekenkolonie, op een eilandje in de natuurplas, die kampeerders hindert met zijn lawaai. ,,Die overlast speelt in mei en begin juni. Nu zijn de roeken weg. Het is een gegeven waarmee ik moet leven. Het neemt mijn plezier in mijn leven als campingbaas niet weg.’’