Klots - Dag! Blad. (column David Stolk)

Halverwege de jaren ‘90 mocht ik twee zomers vakantiewerk doen bij het Groninger Dagblad. Voorheen de spraakmakende Winschoter Courant. Eerst werkte ik op de expeditie. Daar rolden stapels kranten van de band en deze moesten op een bepaalde manier op een pallet worden gestapeld. Het werk was weinig boeiend, maar ik was trots dat ik bij ‘de krant’ aan het werk was.

Iedereen kende elkaar. Drukkers, zetters, journalisten, advertentieboys en de dames van de administratie, het was een grote familie. Voor een scholier van zestien een warm bad. Waar je de kantjes er niet vanaf liep. Dat hoorde niet.

De uitgever van Dagblad van het Noorden wordt overgenomen door een Belgische uitgever. Naar zeggen van de hoofdredacteur gaat er weinig veranderen. Maar dat zegt men altijd als er veel wordt gesneden. De connectie met mijn regio, Oost-Groningen, heeft het huidige dagblad al even verloren. De regionale krant besteedt maar weinig aandacht aan de regio. Vier pagina’s misschien? De tweede stad van de provincie verslaat welgeteld één journalist. En als hij met vakantie is, dan staat er geen nieuws in. Of Marcel Looden moet toevallig weekenddienst hebben.

Voor een boek kom ik tegenwoordig veel in contact met mensen uit het regionale amateurvoetbal. Van iedereen hoor ik dat zij het zo’n zonde vinden dat er weinig aandacht wordt besteed aan het amateurvoetbal. Vroeger stonden er altijd artikeltjes in. Over teams in elke klasse. Zelfs de uitslagen van MOVV 4 haalden de krant. Toen ik voor het eerst scoorde in het eerste van vierdeklasser Nieuwolda, stond dat gewoon in de krant! Apetrots was ik. Eenmaal op school zei meneer Ploeger: ‘Stoist in kraante, mien kirrel.’

Ik rijd regelmatig over de Vissersdijk. Het oude witte pand staat er nog. Het rare pand waar de drukkerij in was gevestigd is afgebroken. De oorspronkelijk rode letters van de Winschoter Courant prijken nog op de gevel. Ik kijk dan naar het hoekkantoortje waar mijn vader zat. De deur met opgang naar de redactie. Waar de sportredactie een touwtje door de deur had gedaan zodat ze niet naar beneden hoefden te lopen als er aangebeld werd. Vanuit de expeditie mocht ik later op de drukkerij werken. Trots als een pauw was ik. Je mocht een blauwe overall aan. Ik werkte in een ploeg met illustere namen als Herman Sandman, Bert van Delden en Meindert Boer.

Het dagblad lijkt nu nog verder af te gaan staan van Winschoten. De eens zo eigenwijze en onafhankelijke Winschoter Courant is volledig van het toneel verdwenen. Aan de Venne staat nog een kantoortje. Daar werken wat journalisten en reclamejongens. Maar de reuring is verdwenen. De sjeu is eraf. De vraag is niet of, maar wanneer dit kantoortje ook verdwijnt. Dan moet Tammo zijn stukjes vanuit huis gaan tikken. Dan verdwijnt de luttele connectie met de regio helemaal. Mijn verlangen naar een mooie krant uit Winschoten wordt groter en groter. Met vette koppen, journalisten en drukkers die tot diep in de nacht in de kroeg zitten. Ik hoop morgen wakker te worden en naar de brievenbus te lopen en dan als eerste te lezen: Goedemorgen Groningen!