Klots - Ik worstel... (column David Stolk)

Na mijn column over een vakantiereis van de Oranjes is er veel gebeurd. Vooral in familiaire kringen. Ik beschik over een aardig uitgebreide familie, dus een ieder vond er wel iets van. Volgens de vrouw van mijn vader kan het Huis van Oranje ‘het’ nooit goed doen. Mijn zwager zijn woorden waren: ‘Kom mij niet aan die mooie Maxima.’

De man van mijn moeder vindt er het zijne van. Dat vindt hij altijd. Hij vertelde dat twee prinsesjes waren achtergebleven in Griekenland omdat het vliegtuig vol was. Ja, ammehoela. Ik citeer: ‘Ik wil onze kunk wel leuven, mor als ik hom een staark stukje vertel, mot hei mie ook leuven.’ Einde citaat. Om mijn eigen koninklijke familie niet te ontwrichten niets meer over de Oranjes. Dan maar over de kerk.

Zelf ben ik nogal een uitgaand type. Ik mag graag in de kroeg zitten, naar theater gaan of mijzelf laten fêteren in een restaurant. Door de nieuwe maatregelen is dat nu uit den boze. Onze premier wijst ons op onze verantwoordelijkheid. Dezelfde verantwoordelijkheid die hij heeft over het reilen en zeilen van onze koning, sorry dat zou ik niet doen. De sluiting van de horeca en van de theaters is nu een feit en het lijkt langer te gaan duren dan de vier weken die er nu zijn vastgesteld. Ondanks het feit dat de horeca, de zalen en de theaters zich uit het naad hebben gewerkt om maar te voldoen aan de soms moeilijk te begrijpen maatregelen, was een sluiting een kwestie van tijd. Ja, een theater mag dertig personen binnen hebben. Gezellig. Sluiting dus.

Omdat ik weldenkend en niet goedgelovig ben opgevoed ben ik geen lid van een geloofsgemeenschap. Echter deze instellingen krijgen van onze regering wel een uitzonderingspositie in de schoot geworpen. In de ‘biblebelt’ slaat men de dringende adviezen in de wind. Want zij behoren niet tot ons koninkrijk maar tot die van God. In deze gebedskastelen krijgt men eten en drinken. Wellicht in een iets andere vorm, maar toch. Daarom ben ik lid geworden van alle geloofsovertuigingen. Inderdaad u kunt mij de prof. dr. ir. Akkermans van het geloof noemen. Ik wil gewoon onder de mensen zijn, met een drankje en een hapje. En als ik dan het bloed van Jezus tot mij moet nemen, het zij zo.

Wederom doet de horeca haar uiterste best om er zoveel mogelijk uit te halen. Mijn favoriete pizzeria in Winschoten geeft bij elke afhaalpizza gratis broodjes met kruidenboter weg, het witte bestelautootje van de Chinees rijdt overuren en als ik het op de heupen heb, rijd ik naar de Drive-Indo in Groningen. Want wij doen het samen, toch? Samen tegen corona. Die Spaanse Griep-mentaliteit, toch? Niets is minder waar. Jongeren vieren ergens in een huis feest, Staphorst viert elke zondag carnaval, Vindicaters tongen zich de corona en onze prinsessen dansen de Sirtaki. En wij? Het voetvolk, het kanonnenvoer? Wij dragen ons mondkapje en proberen het hoofd boven water te houden. Luctor et emergo. Ik worstel en kom boven. Maar hoe lang nog?