Klots - God noch gebod (column David Stolk)

IJs en weder dienende kunnen wij vanaf juni weer een aardig normaal leven gaan leiden. Althans dat zijn de voorspellingen. Vanaf mei zullen ook de 50-minners gevaccineerd kunnen worden. Mocht het natuurlijk allemaal goed gaan. Wij mogen, als betrokken burger, er toch vanuit gaan dat die medicijnmannen geen beunhazen zijn.

Een prik zonder bijwerkingen. Dus geen brouwseltjes van Klazien uut Zalk of Bernardien uut Wisp. ‘Mit dille tussen de billen, moet t wippen wel weer willen’. Dat in plaats van viagra. Het werkt niet, begreep ik van een vriend. Hoewel dille prima bij vis past. Ik dwaal af. Mijn vrees is dat alle remmen losgaan in de post-coronaperiode. Een nieuwe ‘roaring twenties’.

De geschiedenis herhaalt zich. Altijd. Dat heb ik u eens eerder verteld. Honderd jaar geleden explodeerde de samenleving na een periode van oorlog en pandemie. De Spaanse griep was net uitgeziekt en de kanonnen zwegen na de ‘Great War’. De bevolking leefde op. Er werd gedanst, gezopen, gegokt, gespeculeerd en gerookt. Alles wat tegen het zere been van de godvrezende mens was, werd open en bloot gedaan. Een soort YOLO-gevoel avant la lettre.

Tijdens de eerste en tweede lockdown en het inter-lockdown is gebleken dat de jeugd en vooral de jongvolwassenen hun verantwoordelijkheid niet of nauwelijks namen. Illegale feestjes waren schering en inslag. Ik houd mijn hart vast als alles van het slot gaat. Er volgt een explosie van extase. Alles wat God verboden heeft, wordt omarmd. Drank, drugs, sex en ballonnetjes. Het deel van de bevolking dat de economie weer op gang moet brengen leeft dan in een waas en een roes.

Van een ander deel van de bevolking valt ook weinig te verwachten. Deze zijn in de post-coronatijd buitenspel gezet. Omdat zij of niet gevaccineerd zijn of met nog zeshonderd anderen in gebedshuizen aanwezig zijn geweest. Zij vrezen wel God maar geen gebod. Zonder virusvrij bewijs van een prikje doet dit deel van de bevolking niet meer mee. Kortom het wordt wederom een moeilijke tijd. De nieuwe wederopbouw. Waar in de jaren ‘50 de Jan-Salie-geest uitgebannen was en de bevolking de schouders eronder zette, lijkt dat nu een onmogelijke opgave. Daarbij kreeg de wederopbouw na de oorlog een flinke ‘boost’ door de Marshallhulp van Amerika. Maar van hen valt nu ook nauwelijks iets te verwachten. Een Derde Wereldland dat het rijke West-Europa gaat helpen. Een omgekeerde wereld. In een post-Trumpperiode moeten de Verenigde Staten zichzelf eerst maar eens weer echt ‘great’ maken.

De nieuwe generatie vreest straks God noch gebod. Alles mag en niets moet. Misschien vrees ik de post-coronatijd wel meer dan een derde lockdown. Vooral omdat de geschiedenis zich altijd herhaalt. Want wat volgde op de bruisende jaren ‘20? Inderdaad. Het fascisme laaide in alle hevigheid op. Ik vrees met grote vreze. Deo volente. Zo God het wil.