Klots - Weeralarm (column David Stolk)

Het leek wel een schilderij van Anton Pieck. Ik wandelde op de mooie schaatszondag over de Pieter Smitbrug. In de verte vertier op het ijs. De Corona leek verder weg dan ooit. Na een chocolademelk met Amaretto van Anita en een beerenburger uit een jerrycan liepen we vrolijk weer terug naar Winschoten.

Geen poep gezien op de brug. Het was ouderwetse Hollandse gezelligheid. Als het om schaatsen gaat, laat Nederland zich niet weerhouden door een paar opgelegde maatregelen.

‘s Avonds op de bank sloeg niet alleen het weer om, maar ook de stemming. Code Rood door kans op ijzel. U leest het goed, kans. Kortom de scholen gingen weer eens dicht. Want stel je voor. Het is schering en inslag tegenwoordig. Beleid bepalen gebaseerd op angst. Dat gaat al een tijdje mis. Het woord crisis wordt heel snel in de mond genomen. Bankencrisis, klimaatcrisis, stikstofcrisis en nu de coronacrisis. Bij de KNMI heet het code, een crisis. Toen er vijf centimeter sneeuw lag, werd er direct gestopt met vaccineren. En we hebben nogal wat in te halen.

Bangmakerij dus. Nu worden we in de ban gehouden door een Britse variant van het virus. Dat is nog niet gestaafd met cijfers, maar op een verwachting. Net als de ijzel. Tot december werden de coronamaatregelen bepaald door middel van cijfers. Dat is daarna gekanteld. De extreme vrijheidsbeperkende maatregelen zijn nu door natte vingers bepaald. Om de verschillende varianten te voorkomen of een derde golf. Dus kan je allerlei zaken legitimeren om dat toekomstscenario niet uit te laten komen. Maar dan heb je meestal een Tweede Kamer of burgers om dat te controleren. Alleen, dat kan niet. De feiten liggen er namelijk niet onder. Dat is wat we momenteel zien in de coronacrisis. Bestuurlijke hysterie. Politici slaan een krant open, raken in paniek en gaan stoer doen.

Een zondag later liep ik weer over de brug. De temperatuur was 25 graden gestegen en het was lang zo gezellig niet als de week ervoor. Schaatsen is cultureel erfgoed, maar terraszitten toch ook? Het terras in het Havenkwartier lag er verlaten bij. Terwijl een anderhalve meter op een terras prima te waarborgen is. In ieder geval beter dan zij aan zij op een steiger zitten, terwijl je de schaatsen onderbindt. Niets van dat alles. Nederland loopt weer in de pas. De angst regeert weer. Gedesillusioneerd liep ik weer terug. Ik checkte mijn weerapp om te kijken of er een weeralarm is uitgegaan. Te warm wellicht? Ik kijk op en door de rondvliegende zakjes zie ik een bord. Verboden te poepen. Je mag ook niets meer in dit land.