Covid-19 loopt op haar laatste benen, kom er maar in Stichting Korrelatie - column

Nog een paar maanden en dan zijn we verlost van de dwangbuis die Covid-19 heet. Tegelijkertijd dient zich een tweede probleem aan: Wat te doen met de lieden wiens leven op de oude voet doorgaat?

En hoe gaan de supersterren van deze tijd met de nieuwe situatie om? De Koopmanzen, Oosterhauzen, Wensingen, maar ook de Gommersen, Kuipersen en in minder mate de Brulsen en Schuilings van deze wereld staan nu volop in de belangstelling, dus zal het even wennen zijn als ze weer terugvallen in de anonimiteit.

Niemand zal binnenkort meer geinteresseerd in de mening van viroloog Marion Koopmans over de laatste single van André Hazes junior, de belabberde tactiek van SC Heerenveen tegen Ajax, het groeiproces van de aarbeien in Zuid-Sudan, laat staan in de ontwikkeling van een virus.

En ook is het oninteressant of Ernst Kuipers, die zich onder meer bezighoudt met patiëntenspreiding, Miep met haar ingegroeide teennagel een ziekenhuisbed heeft toebedeeld in Wanneperveen.

Hubertus Maria Franciscus Bruls staat plots niet meer in de spotlights omdat hij tot voorzitter van de Veiligheidsraad is benoemd, maar gaat na pakweg juni weer door het leven als de met een raar accent sprekende corpulente carnavalvierder, die buiten Nijmegen niemand serieus neemt. 

Stichting Korrelatie kom er maar in. Want dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Roem went.

Het is ook wennen voor de burger wiens leven in de pre-coronaperiode al niets voorstelde, maar die in het afgelopen jaar opleefde. Er was immers een gezamelijke vijand, die mensen die wel het leven vierden eveneens noopten de handrem aan te trekken. Wat doet het met hun mindset, als ze de flierefluiters weer richting cafés, theaters of festivals zien trekken, terwijl hun leven weer beperkt blijft tot het wekelijks bezoekje aan opa en oma, het praatje in de supermarkt en de maandelijkse wip ('Schiet een beetje op Jan, ik wil om tien uur slapen. Doe mijn best Betsy').

Uit alle macht wordt nog geprobeerd de ernst van de situatie wat glans te geven met berichten over Britse, Zuid-Afrikaanse, Japanse en Zweedse (zelf in elkaar zetten) coronavarianten, zwarte scenario's in ziekenhuizen en vijfde golven, maar dat is tegen beter weten in.

Cijfers liegen namelijk niet. Het aantal ziekenhuisopnames wereldwijd daalt al maanden, het aantal besmettingen vertoont eveneens een dalende lijn, en ouderen zien het leven weer zitten na twee spuiten in de bovenarm.

En nu?

Wachten op een nieuw virus, want dat die er komt is slechts een kwestie van tijd. De wereldbevolking is het afgelopen jaar namelijk weer explosief gestegen. Tot die tijd kan het stikstofdossier weer worden afgestoft, kan er wellicht gekeken worden naar bezuinigingen in het onderwijs, misschien kan wel wat zorgpersoneel worden geschrapt, kunnen de belastingen omhoog ('Voor niets gaat de zon op Jan en Betsy, of dachten jullie dat de miljarden niet terug moeten worden verdiend?) en is er nog zoiets als een kerncentrale in de Eemshaven, maar dat bewaren we tot na de verkiezingen van 17 maart.

Arjan Brondijk