Mark Rutte in de voetsporen van Rintje Ritsma - commentaar

Het is niet overdreven om demissionair premier Mark Rutte de Godfather van de Nederlandse politiek te noemen. Ruim een decennium regeerde hij met ijzeren hand. Het laatste jaar zit de klad er echter behoorlijk in. Toch besloot Rutte er nogmaals vier jaar voor te gaan. Dit had hij beter niet kunnen doen, zo leert de geschiedenis.

In een grijs verleden heb ik mijn voetbaltrainersdiploma's gehaald. De docent destijds, Arent Bekhof, gaf ons leerlingen bij de diplomauitreiking een wijs advies. 'Het is zaak om op het juiste moment bij een club binnen te stappen, belangrijker is echter om op het juiste moment afscheid te nemen'.

Hij bedoelde daarmee dat je niet moet solliciteren bij een club die het seizoen ervoor zowel kampioen is geworden als de beker heeft gepakt. Je kunt het als nieuwkomer dan immers nooit beter doen dan je voorganger. Ook is het raadzaam een club te verlaten op het hoogtepunt. Gegarandeerd volgt namelijk op een gegeven moment de teloorgang. Wanneer dit punt aanbreekt is evenwel moeilijk te voorspellen.

Om bij het voetbal te blijven; ik kan het amper aanzien dat grote spelers van weleer een verkeerde inschatting maken. Noem Roy Makaay, de spits die bij onder meer het Spaanse Deportivo La Coruña en bij Bayern München, furore maakte. Vanwege zijn onzichtbaarheid en doeltreffendheid werd hij in Duitsland Das Phantom genoemd. De in Wijchen geboren topschutter was later, als bankzitter, bij Feyenoord echt onzichtbaar.

Of neem langebaanschaatser Rintje Ritsma, maar liefst vier keer wereldkampioen allround, zes Europese titels en nog wat eremetaal op de Olympische Spelen. Ook de 'Beer van Lemmer' maakte als liefhebber dezelfde fout door te lang door te gaan. Uiteindelijk eindigde hij op het NK Allround in 2008 als 20e, met als beste resultaat de vijftiende plek op de vijf kilometer.

Voor tal van andere sporters ligt eenzelfde scenario op de loer. De ooit ongenaakbare Sven Kramer heeft nu al moeite om de 16-jarige Sjors van Pakhuizen bij te houden op de schaats en de tijd dat de legendarische Critiano Ronaldo drie keer in één wedstrijd wordt gepoort door Klaus 'Kalle' Putznase van FSV Mainz 05 lijkt ook niet ver meer weg.

Terugkomend op Mark Rutte, die nadat hij op 31 mei 2006 in een intern referendum zijn tegenstrevers voor het lijsttrekkerschap van de VVD, Rita Verdonk en Jelleke Veenendaal (Dat u deze namen niet kent geeft niet. Mark is het waarschijnlijk zelf ook vergeten) had verslagen, was zijn ster rijzende. Maar, zoals al eerder genoemd, is de ooit heldere ster inmiddels tamelijk flets geworden.

Van 'geen actieve herinneringen' aan de Nederlandse bombardementen op burgerdoelen in Irak, het geheugen dat hem in de steek liet bij de toeslagenaffaire, het gekonkel met de afschaffing van de dividentbelasting, het gehakkel op vragen van een journalist waarom de avondklok nu wel een uur later kan ingaan, tot nu weer het eruit willen bonjouren van lastpak Pieter Omtzigt. Voeg daarbij het falend coronabeleid, dat na een jaar aanmodderen, tot nagenoeg niets heeft geleid.

En natuurlijk komt Rutte hier ook wel weer mee weg. Een onbenullig ambtenaartje zal in de kwestie Omtzigt wel worden geslachtofferd, maar het gaat niet alleen om  geloofwaardigheid, het gaat ook om autoriteit. Intern zal hij zich nog wel met hangen en wurgen staande kunnen houden tegen de Hoekstra's, Kaagen en Wildersen van deze wereld, internationaal gezien worden we als land nu helemaal niet meer serieus genomen.

'Teflon Mark' is een liegbeest met 'a memory like a sieve' (vrij vertaald: een geheugen als een zeef) schreef The Financial Times; een man die een lastig kamerlid aan de kant wilde schuiven (The Times) en iemand die geen concrete herinnering heeft van cruciale details (Persbureau Reuters) laat niets aan duidelijkheid te wensen over. 'Het draait in Nederland allemaal om de leugens, samenspanning en een kliek bij de vorming van de nieuwe regering' deed de Süddeutsche Zeitung daar nog een schepje bovenop

Daar zijn we als land mooi klaar mee. Alleen Amerika heeft nog niet gereageerd, maar in de United States denken ze waarschijnlijk toch dat Rutte de premier van België is. Noem het een geluk bij een ongeluk.

Arjan Brondijk