Zoektocht naar 'oorlogskinderen' uit Ter Apel gaat onverminderd door

Het Algemeen Dagblad besteedde op woensdag 14 april aandacht aan de zoektocht van Marta Sawicki en Gilles Lapers uit België naar drie kinderen die tijdens de bevrijding van Ter Apel zijn gered. De zoektocht duurt nu al ongeveer twintig jaar en kent nog steeds geen goede afloop kent.

Het gaat allemaal om de foto van de man – tankmecanicien bij de 1e Poolse Pantserdivisie sergeant Zygmunt Sawicki – met de drie kleine kinderen, een foto die regelmatig in de verschillende media voorbijkomt. De kleindochter van deze Zygmunt Sawicki, Marta, wil ontzettend graag weten wie deze kinderen zijn.

Haar grootvader, die werd geboren op 3 februari 1907 en overleed op 30 oktober 1990, moet – samen met nog een andere Poolse bevrijder, waarvan de naam onbekend is – deze kinderen in de week van 11 tot en met 16 april op de één of andere manier tijdens de bevrijding van Ter Apel het leven hebben gered.

Gilles Lapers, zelf al vanaf zijn kindheid bijzonder geïnteresseerd in de Tweede Wereldoorlog, vertelt: "De grootvader van mijn vrouw was een zwijgzame man. Ik heb hem helaas niet gekend, ik leerde mijn vrouw pas vijf jaar na zijn overlijden kennen, maar van haar weet ik dat hij nooit graag over de oorlog heeft gepraat, dus wat hij allemaal heeft beleefd, weten we niet."

Manchetknopen
Het zijn zeer waarschijnlijk geen kinderen uit Ter Apel. De foto kwam pas boven water na het overlijden van grootvader Sawicki, er kon dus niet meer nagevraagd worden. De familie Sawicki kreeg na de oorlog als dank voor het redden van de drie kinderen een doosje met manchetknopen van de ouders met daarin gegraveerd zijn initialen: Z.S. De andere soldaat kreeg een gouden ring.

Dat zijn voorwaar dure cadeaus, dus moet het echt wel iets heel bijzonders zijn geweest wat de beide soldaten hebben gedaan voor deze familie. In het doosje stond de naam van een juwelier uit Den Haag, dus misschien woonde de familie daar toen. Sawicki heeft de manchetknopen de rest van zijn leven bewaard als gouden aandenken aan deze kinderen.

Hotel De Posthoorn
Het enige dat bekend is van de foto, is dat hij werd genomen door legerfotograaf Marian Walentynowicz voor hotel De Posthoorn. Er móet dus een link zijn met Ter Apel, want hoe kwamen de kinderen hier anders. De kinderen komen allemaal uit hetzelfde gezin en dus zijn waarschijnlijk ook hun ouders in april 1945 in Ter Apel geweest. Dan zullen ze ongetwijfeld ook contact gehad hebben met de plaatselijke bevolking. Wie kan zich aan deze drie kinderen herinneren?

Gilles Lapers: "Wij hebben gedurende de laatste twintig jaar al met zo veel Nederlandse kranten contact gehad en er is al vaak iets over geschreven. Zonder resultaat! Maar we blijven volhouden. De drie kinderen zouden – als ze nog in leven zijn – nu ongeveer 80-85 jaar oud moeten zijn. De kans dat we ze ooit vinden, wordt dus steeds kleiner. Mijn vrouw zou o zo graag het verhaal achter de foto kennen en eventueel met die drie kinderen van toen in contact komen, dan is voor haar de cirkel rond."

Wie meer informatie wil, kan contact opnemen via mail: jbeen01@hetnet.nl.