Corona, theorie en praktijk - commentaar

Bivakkeren in een land dat knalrood kleurt, is het lot tarten. Een weekje in een tent of caravan op de camping op de Utrechtse heuvelrug of een paar daagjes Amsterdam was dan ook geen optie, zeker nu Covid op de A-lijst prijkt en gelijk wordt gesteld met bijvoorbeeld poli en pokken. Nederland ontvluchten nu het nog kan was het credo. Maar waarnaartoe?

De kranten stonden (en staan nog altijd) vol met horrorverhalen van vakantiegangers, die bij aankomst in den vreemde in de kraag werden gevat en op water en brood in een hokje van drie bij vier zijn geplaatst. En wees eerlijk, tien dagen lang slechts een glimp van de zon opvangen door een kier onder de deur is geen prettig vooruitzicht.

De keuze viel op het dan nog veilige Mallorca, dat een paar maanden geleden de eerste hordes toeristen verwelkomde. Bijkomend voordeel was dat de trip naar dit Spaanse eiland vanaf Eelde gemaakt kon worden. Kort voor vertrek schrapte de reisorganisator echter de vlucht en werd als alternatief Schiphol geboden. Een paar dagen later werd de reis helemaal gecanceld vanwege de oplopende 'besmettingen'. 

Na snel schakelen kwam de optie Corfu bovendrijven, (weer) lekker dichtbij vanaf Eelde. De vreugde duurde niet lang, want - u raadt het al - kort na de boeking trok de Duitse chartermaatschappij haar vingers van de meest noordelijke luchthaven af, waarop Düsseldorf in beeld kwam. De recht-toe-recht-aanroute richting de hoofdstad van de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen was niet het probleem, wel baarden de aangescherpte Duitse maatregelen, om de paria's van Europa buiten de landsgrenzen te houden, zorgen.

Theorie en praktijk bleken ook in dit geval mijlenver uit elkaar te liggen. Met een QR-code op zak, waar overigens amper naar werd gekeken, zaten we in een mum van tijd in het vliegtuig naar de zon. En wij waren niet de enigen. Elke tien minuten landden er pakweg 300 passagiers op dit Griekse eiland, waar wordt geleefd zoals wij Nederlanders alleen kennen uit vervlogen tijden. Voor even terug naar het oude normaal. Geen gezeur, geen gedoe, geen gezemel.

De Nederlander werd zelfs met open armen ontvangen, vanwege de 'uitstekende manier waarop ons land de Covid-problematiek aanpakt'. U zei? Wie in Nederland gevaccineerd wil worden, kan een vaccin krijgen. En wie geen vaccin wil, moet niet zeuren. Waarom een compleet land laten bloeden voor een handjevol niet-gevaccineerde Covid-patiënten dat nu in het ziekenhuis ligt? Het Boris Johnson-principe zo u wilt.

Ook de terugvlucht ging voorspoedig. Zonder een verplichte Digitale Einreiseanmeldung ('Dat geldt niet voor ons mevrouw' - 'Oke, prima') verlieten we de Duitse luchthaven op weg naar huis. Zonder (paspoort)controle of wat dan ook.

Terug naar het knalrode Nederland, terug naar Ab Osterhaus, terug naar de doemscenario's, terug naar de restricties, het ten koste van alles wilen beschermen van de zwakkeren, terug naar de mening van Jantje en Alie op Facebook, en ver weg van de mensen die hun leven weer hebben opgepakt.

Later blijkt allang te zijn begonnen. Alleen niet hier, alleen niet nu.

Arjan Brondijk