'De boodschappen uit uw winkel mag ik gratis meenemen?' - commentaar

'Maar jullie zijn er toch voor ons? Waarom zou ik daar dan voor moeten betalen? Volgens mij werkt het juist andersom, maar misschien heb ik er geen verstand van?'

De beste man, eigenaar van een supermarkt, wil gratis 'nieuws', zoals hij het noemt, over zijn bedrijf in de krant. Daar hebben de lezers recht op, zo stelt hij. Wat hij te bieden heeft gaat namelijk alle lezers aan. Vervolgens kan er te zijner tijd, eventueel, heel misschien ooit, worden gepraat over een betaalde advertentie.

Als ik stel, dat ik dus met enige regelmaat zijn supermarkt binnen mag lopen, mijn winkelkarretje vol mag laden met boodschappen en het geheel gratis mee mag nemen naar huis met de belofte te zijner tijd, eventueel, heel misschien ooit een keertje een paar euro's aan de kassajuffrouw te geven wordt als 'een volstrekt belachelijke vergelijking' afgedaan.

Maar dat is het uiteraard niet. Een supermarkt is een bedrijf met personeel in loondienst, met distributiekosten, kosten van vervoersmiddelen, apparatuur, inventaris en energieverbruik om maar wat te noemen. Bij een krantenbedrijf is dat precies hetzelfde. Ook daar moet het personeel worden betaald, ook daar zijn er distributiekosten, en ook daar zijn er kosten voor apparatuur. En dan heb ik het niet eens over de inkoop van papier (wat steeds duurder wordt).

Vreemd om voor (bepaald) nieuws te betalen

Waarom is het dan vreemd dat er voor (bepaald) nieuws moet worden betaald? Kranten kunnen namelijk alleen blijven bestaan dankzij abonnementskosten en adverteerders, die in ruil voor hun bijdrage aandacht vestigen op hun bedrijf, wat leidt tot meer omzet. Zonder inkomsten geen krant. Simpel. En vergeet niet, nog altijd is veel nieuws, gratis. Zowel online als in de huis-aan-huisbladen.

De huis-aan-huisbladen zijn nagenoeg volledig afhankelijk van adverteerders. Het aantal pagina's advertentie bepaalt simpelweg hoeveel redactiepagina's - de verhouding ligt één op vier - gemaakt kunnen worden. Gelukkig zijn er nog tal van ondernemers die de waarde van adverteren inzien (een deel van de marketingkosten is overigens aftrekbaar van de belasting), anderen - ook gemeenten - zien de waarde van lokaal nieuws wel in, maar houden de hand op de knip.

Gemeentebestuurder klaagden steen en been

Toen er een tijd geleden sprake van was dat NDCmediagroep de huis-aan-huisbladen in de verkoop wilde doen, klaagden veel gemeentebestuurders steen een been. Lokaal nieuws moest behouden blijven. Iets met binding, laagdrempelig en informatie naar 'de burgers, hun burgers, toe'. Het budget dat men krijgt om te adverteren in de lokale krant bleef echter - de goeden niet te na gesproken (gemeente Westerwolde bijvoorbeeld) - op de spaarrekening staan, of men wil voor een dubbeltje op de eerste rang. Zo plaatst de gemeente Berg en Dal haar gemeentelijke informatiepagina voor 75 euro (!) in de lokale krant. En ze schamen zich daar waarschijnlijk niet eens voor.

Binnenkort gaan, om het geheel rendabel te houden, de redactionele pagina's van huis-aan-huisbladen omlaag. Dat houdt in dat er (nog) minder lokaal nieuws te lezen valt. Is dit jammer? Ja, dat werd woensdag bijvoorbeeld duidelijk. Het Veteranenhuis Winschoten verkeerde in zwaar weer, daar men de kosten voor gas en licht (2400 euro) niet kon ophoesten. Een doneeractie werd opgestart, maar die kwam slechts mondjesmaat op gang. Na een artikel op de site van het DvhN en het Streekblad stroomde het geld binnen, van ruim 300 euro vóór de plaatsing van het artikel naar bijna 3700 euro een halve dag later.

Lokaal nieuws en lokaal adverteren is dus weldegelijk belangrijk. Om op de opmerking van de supermarkteigenaar terug te komen. 'Maar misschien heb ik er geen verstand van?' Klopt!

Arjan Brondijk