Klots - Minima (column David Stolk)

Winschoten - Het gaat dit jaar niet door. De enthousiaste werkgroep met vrijwilligers krijgt het organisatorisch niet rond. Het is natuurlijk een flinke klus: de organisatie van een ‘Dag van de Minima’.

Een aantal politieke partijen zou gezamenlijk de schouders eronder zetten. Er zou 50.000 euro uit de gemeentelijke reserve worden gehaald om de minima toch een vrolijke kerst te bezorgen. Om organisatorische redenen zouden alleen de mensen met een bijstandsuitkering een bon krijgen. Daar is een aantal partijen het niet mee eens. De Verenigde Communistische Partij, die het plan had bedacht, moet terug naar de tekentafel gestuurd. Het wordt nu een paaspakket.

Van dichtbij meegemaakt

Ik heb het eens van dichtbij meegemaakt, de ’Dag van de minima’. Als minimum kreeg je een uitnodiging om een boodschappenpakket af te halen. Daar waren wel wat voorwaarden aan verbonden. De minimum in kwestie moest eerst een aantal stempels halen alvorens een pakket te ontvangen. Het werd een soort Elfstedentocht van workshops en voorlichting in het nieuwe cultuurhuis.

Door het hele pand stonden kraampjes en informatietafels opgesteld. De minima kregen ranja, warme chocolademelk, snert en poffertjes. Aan het einde van de route stond de beloning klaar. Ruim 700 boodschap pakketten werden uitgedeeld, mits een volle stempelkaart. Op deze dag kreeg ik toch een beetje een unheimisch gevoel. Natuurlijk zou iedereen in ons land zich geen zorgen moeten maken om het avondeten van de volgende dag. Maar hoe word je dan een minimum? Wanneer behoor je tot de groep en wil je daar als iemand met eigenwaarde wel deel van uitmaken?

Geen probleem

Dat bleek geen probleem te zijn. De mensen trokken massaal en bijna plichtmatig langs de diverse voorlichters. Het werd bijna bezwaarlijk gevonden. ‘Man, geef ons gewoon dat pakket!’ Door het hele pand zwierven mensen. Op zoek naar de standjes met gratis drinken en eten. De stichting Alshaba had voor de gelegenheid heerlijke uitheemse hapjes gemaakt. Halverwege de dag was het op. Alsof een plaag sprinkhanen over hun tafels was geraasd.

Ik ben een leek en misschien een kleine advocaat van de duivel, maar gratis dingen weggeven leek mij voor velen niet de oplossing voor de problemen. De verplichte te behalen stempels kwamen kinderlijk en bijna beschuldigend over. Het werkte in de meeste gevallen averechts. Ik zou iets meer budget vrijmaken en bij de minima thuis een pakket afleveren. Om direct een persoonlijk praatje te maken.

Meer dan verwacht

De poffertjes, snert, ranja en warme chocolademelk waren snel op. De stempels waren snel gehaald. De mensen die later kwamen, kregen weinig meer. De afname was veel meer dan verwacht. Als klap op de vuurpijl waren er ook iets te weinig pakketten. Dat werd een relletje. Laatkomers kregen een bon mee, zodat ze later op het gemeentehuis de boodschappen konden ophalen. In het pand was het een grote chaos. In een trappenhuis waar normaliter nooit iemand komt, kwam ik een vrouw tegen. ‘Waarkst doe hier? Wat een klotenzootje hier, ik bin overal west. Kin naargens een kop kovvie kriegen!’