Klots - Bij de kapper (column David Stolk)

Als je vertelt dat je iets in de bladen hebt gelezen, dan zeg je er meestal achteraan: ‘Ja, bij de kapper.’ Trouwens met ‘de bladen’ wordt doorgaans roddelbladen bedoeld.

Alhoewel de scheidslijn tussen roddelbladen, nieuwsbladen, kranten, nieuwssites en magazines steeds meer vervagen. In tijden van nepnieuws en waar journalisten pas wederhoor toepassen nadat ze het gerucht al op hun multimediale kanalen hebben gedumpt. Later meer. Het kwaad is dan meestal al geschied.

Onlangs moest ik ook naar de kapper. Die gang naar Canossa stel ik meestal uit tot het echt niet meer kan. Wanneer mijn dwarrels de overhand krijgen, ziet mijn haar eruit als een volumineuze toupet. Ik had de maandag erop een belangrijke afspraak, dus er moest echt iets gebeuren. Mijn vaste, lieve kapster was helaas bezet. Ook de agenda van haar kapsalon was vol. ‘Dan moet je maar even vreemdgaan,’ lachte ze. Zo voelde het ook. Mijn vrouw gaat altijd naar een andere kapper. Een hele goede kapper. Iemand die daar ook prijzen mee heeft gewonnen. Dus ik dacht: daar moet ik dan maar heen. Als ik dan vreemdga, dan direct maar goed.

Online

Een afspraak maken bij deze kapper kan online. Ik log in met de inloggegevens van mijn vrouw en ik maak een afspraak. Je moet dan direct aangeven wat er moet gebeuren. Heel veel keuzes. Ik kies er een uit. Geen idee wat het inhoudt maar iets met ‘silver white colouring’. Bij de opmerkingen zet ik er voor de zekerheid bij dat het voor mij is. Op zaterdagmorgen was het druk bij de kapper. Ik las De Telegraaf en ik kreeg koffie. Of ik nog even geduld had. Dat heb ik nooit, maar ik knikte beleefd. Ik kende sowieso al vier dames. Ik groette deze en gene. Eenmaal aan de beurt, zie ik nog meer bekende dames. Ik kreeg het steeds meer naar mijn zin. Ik vroeg aan de kapster waarom mijn vrouw altijd zolang bij de kapper was. Dat antwoord was snel gegeven. Alle dames werden niet zomaar geknipt, nee, er gebeurde van alles met dat haar. Echter, de kleur was wel vaak hetzelfde. Inderdaad dat ‘silver white’. Ik zei tegen de dames dat het eruit zag alsof je je eikenhouten vloer een ‘whitewash’ gaf.

De twee dames achter mij kregen ook een soortgelijke behandeling. Ondanks mijn kleine kleurenblindheid zag ik dat de kleur wel nagenoeg hetzelfde was. Die kleur is blijkbaar in de mode. De beide vrouwen keuvelden gezellig met elkaar. Af en toe ving ik wat op. ‘… en dat terwijl je al 60 bent…’ verstond ik. Ik riep vervolgens door de zaak: ‘Echt ben jij al 60, dat zou je niet zeggen.’

Nieuwe trend

Thuisgekomen viel het mijn vrouw voor het eerst op dat ik naar de kapper was geweest. Ik vertelde over de nieuwe trend: Silver wash. Dat is nu helemaal in de mode. Verbijsterd vertelde ze mij dat zij dat ook altijd had. Om vervolgens snel een nieuw onderwerp aan te snijden, begon ik over de kennis van wie ik dacht dat ze dus al 60 was. Mijn vrouw geloofde dat niet. Hoe ik erbij kwam. Ik vertelde dat ik dat bij de kapper had gehoord. Nee, ik had dat niet zelf aan haar gevraagd. ‘En dat schrijft stukjes…’